.erken bahar kutlaması.

.hayatın hangi noktasında durup da nasıl bakarsak öyle farklı görünüyor her şey. düşerken kaçırdığım, yitirdiğim, unuttuğum ufacık mutluluklar şimdi her yanımı sardı. bir ekmeği paylaşmak, sevdiklerinle gülebilmek, susabilmek, gidebilmek.

.bir bardak süt, işte yine o çocukluk. ellerim kara, üstüm puslu, gözlerim apaydınlıksa, bir deniz sesine, bir sağanak yağmurun altında ıslanmaya borçluyumdur. mutluluğu kaçıran ben, yakalayan yine ben. her düşüşün sonunda bir kez daha dibe yaklaşıp yeniden bir yol çizmenin huzuru kaldı üstümde.

...dair

.sokaklarda ışıkların yanmasına çok saatler var. evlerde de. güneşin sıcaklığı yetmiyor yine de. eve gitmek için aceleci adımlar ve karanlığın hayali. karanlık çökünce ruhunun aydınlanacağı anların özlemi. sanki karanlık rüyalar hep gecelerde ve o geceler uyanık geçirilmesi gerekiyormuşçasına bir hissiyat. o kadar uzak kalmak istediği dünyadan kendince kaçma şansı. uyanıklık ve kaçışların çelişkisi arasında kalmış grilik.
.hayatın gereklilikleri ve sorumlulukları arasında sıkışmış ve daracık sokakları keşfederken yönsüzlüğün keyfini sürebilmek. yolları arasında sürüklenmek.
.önce güneş söndü pencereden sonra da sıcaklığı çekti ellerini üstümüzden. yavaşça ışığı azalan odanın içinde devam etti yaşam. ışıklar yandı. ışıklar söndü. evden çıktı. tek tük lambalarla aydınlatılmış o dar sokaklardan genişliklere vardı yolu. genişliklerde insanlara dokunmadan tek başına ilerledi. başka dar sokaklarda dolandı usulca. sonra içeri süzüldü yavaşça ama heyecenla. hayal edilemeyecek kadar güzel bir şeylerin içinde olduğunu kavradı. orada karanlığın içinde tekrar yaşadığına sevinebildi. karanlığı sevse de karanlığın içinde ışığı görebilmesini sağlayan milyonlarca yıldızın değil sadece seslerin anlamı vardı. yıldızlar şehrin ışıklarına yenik düşerken, o karanlıkta seslerle tazelendi.

.seslere bağ(ım)lıyım.(sürüm 1 olması muhtemel)

.içimde çalan müziği susturamıyorum. değişmeyen tek parçalık bir listem var. zaman zaman yorsa da beni devam etmesini istiyorum. uykusuzluğumun yaratıcısı olduklarını biliyorum. uyumamı sağlıyor etkileri sonra yine aynı kısır döngüde zehirli ses(ler)i, huzurlu ses(ler)i bekliyorum. beni besleyen seslere hasretim. bitmesi durumuna katlanamıyorum. bitmemecesine kendi içimde tekrarlanıyorlar onlar da. beni uyku rahatlığına getirdikleri kadar fazla huzur rahatsızlığıyla uykusuz bırakan seslere ve küçük beynimin içinde sürüklendiği düşüncelerle onlara eşlik etmesine izin veriyorum.

.nefes almaya devam ettikçe benimle kalacaklarına eminim. yalnızlığımın parçası olarak büyüsünler içimde. seslere bağ(ım)lıyım. bu bir itiraf değil. yazıya dökülesi bir ifade. tüketimsel bağ(ım)lılıklardan değil. şimdilik bu kadar.

.semaverden eve.

.uzun zamandır istiyordum semaver kumpanya'yı izlemeyi.dün akşam kavuştum onlara.2002'den bu yana kocamustafapaş'da çevre tiyatrosun'da başlayıp süren bu maceranın ürünlerinden biri "semaver ve kumpanya".burada daha fazla bilgi vermeden isteyenleri semaver kumpanya sitesine yönlendiriyorum.
bir türlü fırsat yaratamayıp izleyemediğim bu harika oyun üzerine sözler koyamıyorum.evet gidin izleyin.sonra bir daha izleyin.ve sonra bir daha...
tesadüfler silsilesi elbette hemen sona ermedi.yine gevende diyeceğim ama onlar benim bir parçam.onlar olmadan bir eksiğim.94.9 frekansında cumartesi gecesinden pazar gününe geçiş saatlerinde 9numara isimli harika bir program keşfettim.üstelik gevende'nin 2002 yılında yaptığı ev kayıtlarını 1 saat boyunca yayınladılar.tadına doyulmaz lezzetteki bu kayıtlar sabaha değin döndü durdu.kaset bitiyor başlıyor tekrar bitiyor ve başlıyor.sakin bir uyku üzerine sabaha kavuştuğum noktada hala çalıyordu.semaver kumpanyanın etkisi üstüne aşırı doz gevende tozu yutup güzel ve aydınlık bir pazar sabahına ulaştım.
semaver,gevende ve bunlara ekleneceğinden emin olduğum ama henüz tatmadığım çıplak ayaklar kumpanyası.vazgeçilmez üçlü.şiddetle tavsiye edilir.
not:yakın bir zamanda o ev kayıtlarını dijital ortama aktarıp paylaşacağım.değerini bilenlere.