21 Ekim 2008 Salı

.saçmalık.

.kötülük yapmadım kimseye. ne yakın zamanda ne de çok geçmişte. ama bir şeyler ters gidiyor. önce bir trajikomik hikayecik var aklımda. cumartesi replikas, zerre'den döktü sözlerini üstümüze ve sonra bir peyotesever de biber gazı ile kutlamasını yaptı. ortakatta başlayan hapşırık zincirine ben gülerken yavaşça sustum ve nefes alamadığımı fark ettim. hapşırmadım ama yandım, yine biber gazından, yine saçma bir nedensizlikten. tünelden gelirken düşürdüğüm bilekliğin üstüne bir diğer bilekliğim kaybolmadı ama parçalandı. neler oluyor yahu?
.ve bugünün sıkıntısı ve titremesi. sevgili okulum taşkışla'da 4 senedir 1 sapığım var ve benim eşyalarımı aşırmaya bayılıyor. 3 sene önce kütüphaneden aldığım 1 kitap, 2 sene önce 2 kere giyebildiğim 1 kazak ve bugün de 4 senelik süet montum yok oldu.
üzerinde görürsem saldırganlaşabilirim.

4 Ekim 2008 Cumartesi

.sancı.

.hava yüzüne çarptığında afalladı. sokakta olmak farklıydı penceresinden giren rüzgardan. güneş gözünü aldı, kaçmaya çalıştı ondan. boş yere. şimdi daha da zorlaşıyordu adım atmak. güneşe bakamazken insan yoğunluğu giderek artıyor ve hızlı adımları kesiliyordu. sızlıyordu başı. alışık değildi. ne kadar daha süreceğini merak ediyordu. ağır bir parfüm kokusu hızla beynini uyarmış ve dayanılmazlığın sınırlarını zorlamaktaydı. bu bir sınama mıydı? kendini kitabına verdi yol alırken otobüsü. biraz daha rahatlamıştı. ama güne peşini bırakmıyordu. korkunç bir baş ağrısı ve sesler ve insanlar ve hayat. çok fazlaydı hepsi. uzak kalmak gerekliydi bu düzenden. kendi düzensizliğinden başka bir şeye alışamamıştı. gözleri yerde hızlı adımlarla uğultular arasında hareket ediyordu. nedenini sorgulamıyordu dışarda olmanın. tek çabası burdan çabucak kurtulmaktı. odasını düşünemiyordu bile. garip bir sosyal fobiydi belki ondaki. bilmiyordu. irdelemiyordu. bu dünya çok büyüktü. oldukça hırçın. dayanılmaz sesleriyle beynini işgal ediyorlardı. sustu. biraz daha hızlı yürüdü ve sustu. kaçtığını inkar etmeden daha da hızlandı. kayboluyordu. insanların onu görmezden gelişleriyle birlikte silikleşiyordu.
.karanlığın inmesini beklerken odasında günün bütün pisliğini hissetti üstünde. damlaları çağırdı. gelsinler ve sokakları yalnız bıraksınlar diye. rüzgarı dinledi. sakinlik vardı. henüz değildi. ilerledikçe gece karanlığına rüzgarın beklenmedik seslerini duydu ve hafifçe gülümsedi. ışıkları kapayıp pencereye yaklaştı. gözleri kapalı dinledi bir süre. sonra hissetti damlaları yüzünde. hızlı adımlarla çıktı evden. sokakları yalnız bırakan kalabalıkların telaşlarına karşı gülümsedi. damlaların vücüduna nüfuz etmesini istercesine kollarını açtı karanlıkta. sadece ıslandı ve gülümsedi. sokakları yalnız bırakmayan bir tek o vardı.

3 Ekim 2008 Cuma

.bilinmedik yerlerden çıktı.

.elimi uzattığımda orada olacağını düşünmek hataydı. rüyayla gerçeği karıştırma olasılığı oldukça yüksek bir uykudan yeni uyanmıştım elbette. ama istemiyorum. daha fazla yalan, daha fazla umut. ya da bilmiyorum ne istediğimi. sadece savruluyorum. durulmayı unutuyorum. uyuyorum. uyanık kalmaya çaba göstermiyorum. ama bu sefer de uyyamadığım saatleri sayıyorum tik taklarla. çok korkunç. rüya görmek istiyorum ama düşüyorum. hep düşüyorum. uyandığımda yatakta olmaktan başka seçeneğim olmadığını fark etmek daha çok acı veriyor. düşmeye devam edebilirdim sanıyorum oysa. memnuniyetsiz ve hedefsizim belki de sadece. sorunsuz bir hayat içine düşmüşüm hatayla. kaçacak bir durum yok ama istediğim kaçmak insanlardan, sıkıntıcıklardan ve diğer her boktan şeyden. düzen değil kaosa inanıyorum. kaosu kendi içinde yaratsa da insan çevrenin düzenine uyamıyor. uyumsuz olabilmeyi bile başaramıyorum. başarısızlığı seviyorum. hayatın sevmediğim şeylerini hep yanıma topluyorum. susuyorum. karmaşıklaşıyorum, basite indirgeyememekten yorgun düşüyorum. şu anda. daha da zor gözlerimi açık tutmak hava aydınlıkken. şimdi aydınlığı karanlığa çevirip boşluğa abakıp kaybolmak niyetindeyim.

gelen var mı?

.yalnız olmayı ben seçtim. seviyorum bunu. ama hayır bazen ağlıyorum içimden. geçiyor. sonra meşgaleler, yazılar, yalanlar, sesler, sessizlikler ve gezintiler. tek başınalıkta yitik olup unutuyorum karnımda ağlayan çocuğu. gözyaşlarımı doğurmaktan korktuğum çocuk.

1 Ekim 2008 Çarşamba

.neymiş oriental wishes.

.bir korkaklıkla elim gitti yeni bir şeyler dinlemeye. embryo. ilginç bir isim değil, yaratıcı da değil. önemsizdi isim kısmı ama niye bu kadar takıldıysam. almanlar. hmm. bu kısmı düşündürüyor, kafamda ona göre bir şeyler şekilleniyor. olumlu anlamda tabi. ama yine de bir önyargıdır bu. bundan nasıl vazgececeğim bilemiyorum. ilk şarkı başlıyor. tabi hangi albümün ilk şarkısı? önemsiz bunlar. adını diyeceğim şimdi.
.oriental wishes. hadi bakalım. böyle de şarkı ismi olur mu diyecektim ama isimlerden geçelim artık. ama ben çok sevdim, resmen günlerdir aradığım bu imiş. heh dedim. yeni tanıştığımız bu naçizene beylerle daha bir samimi olmaya başlayacağım az sonra. şimdi bu parçaya bir dönelim ama oriental olana. geçişler, değişimlerle istanbul'u hatırlattı bana. istanbul'u hissettiri desek daha doğru olur. karanlığını duyumsadım bu bulutsuz gökyüzünde.
.bu güneşli günde evde fotoğtaf paftası yapmak da güzel. kendimden korkmaya başladım. iyimser bir moron olma yolunda ilerliyorum.

21 Eylül 2008 Pazar

.demiryolu hikayesi.

.bir pazar klasiği haline gelmeye aday bir hareket.
.canım sıkılmaya başlıyor güneşin vedasıyla, gidişini izlemesem de biliyorum karanlığın geldiğini ve güneşin hüzünle el sallamaya hazırlandığını. sonra da aklımda sadece yürümek var karanlığın çağırdığı esintide. demiryoluna doğru hızlı adımlar kaçak bakışlar. tren sesini uzaktan beklemek ve kaçırdığına üzülmek evlerine dönen yorgun yüzlü insanlara tellerin arkasından bakamadan. binmek için değil sesini dinlemek için istasyondan uzakta beklemek trenin gelişini. demiryoluna varınca sokakta yalnız olmak istedim ama hep insanlar vardı evine giden, akşam yemeğine yetişen telaşlarda. arabalar pazar gününe uygunsuz hızlarda hareket etmekteydi hala. ama tren hep aynıydı, insanları da çoğu zaman. hep oradan geçer, benzer sesler verirdi. bir alışkanlıktı hatta bir bağımlılıktı. eve trenle dönüp demiryolunun kenarından yürümekten başkaydı bu pazar çağrısı tren sesinin. sıkıntının nefes alma arasıydı demiryolu kenarına sürüklenişler. işte yine demiryolunun orada, nefes alıp da huzur bulmuş, dinginleşmiş bir haldeyim. hayatın gereklilikler sayfasına geri dönmeden önce son nokta.

.ıslak günler.

.istanbul'un yağmurlu havalarından başka bir haline ısınamadı kanım. ıslanmayı sevdim sokaklarında. hem de hasta olmak pahasına. güzel bir çaresizlik, gecenin bir vakti, eve ulaşmak için yola koyulurken yağmura tutulmak. hem de ıslanmak sabaha kadar kurumayacak kadar. sessizliğini hissettim kentin. sevdim bu halini. bu halini özlemişim hatta. şimdi de hafif bir boğaz ağrısı kalmış durumda bana çarşambadan bu yana, hafif atıştıran yağmur beni dışarı çağırırken canımı yakıyor, ama beni vazgeçiremeyecek ne kadar çabalasa da.

(bu da ilgisiz bir şarkı paylaşımı)

19 Eylül 2008 Cuma

.ışıkları kapatamadım.

.rüyalarda gerçekten ışıkları söndürmeye yönelip, anahtara bastığında ışıklar kapanmıyor. çok müthiş bir deneyimdi. fazlasıyla gerçek sandığım ve yine yorgun uyandığım bir uykudan kalkıp günlük rutinleri yaparken beynim bir yandan yeni uyandığım rüya-gerçekliğinin kareleri arasında sürüklenmekte. işte o sırada evde boşuna yanmasın diye kapatığım bir ışık ve her şeyin beynimdeki o hızlı akışıyla rüyadan uyanma çabasını algılamam. işte bu yüzden kapanmamıştı o ışık. bu akşam eğer eve geldiğimde yine uyurgezer halinde olmazsam tekrar izlenecek bir film var aklımda: waking life. izlerseniz anlarsınız. ışıkları rüyada kapatamazsın, rüyadan uyanmaya çalıştığında da her zaman uyanamaz insan. ışıkları kapatmayı dene. ama bu sonsuza gidebilir. belki de rüyadan hiç uyanamazsın.