.iMMersE your soUL in LOVE.

.suskunluğun sükunetsizliği.

2011-02-27T09:12:00.003+02:00

.üzülüyorum sadece bazı bazı. aldırış edilmiyor hiç bir kelimeme gibi geliyor. içimde dönen endişe baloncuklarını göremedikçe insanlar daha da aldırmıyorlar. soruyorum, "boşver" diyorlar. boşveremiyorum. sevdiğim, değer verdiğim hiçbir şeyi boşveremiyorum. hayatı dibine kadar yaşamak mı dediniz, her anı sonuna değin, hatta belki de sırf sonunu görmeye.

bazen fazla katı oluyorum belki, ama sırf değer verdiğimden. endişelerimi kendime değil çevreme karşı duyduğumdan. üzülüyorum sadece, kızamıyorum.

.the fall.

2011-01-12T10:42:00.003+02:00

.her şey ne zaman bu kadar birbirine girdi, ve nasıl bu kadar çabuk parçalandı. karanlıktı, kimseyi göremedim, kim öldü, kokusu gelmedi. sonrası rüyaydı hep, inişli çıkışlı sonsuz bir rüya, uykuyu sevmedim, uyanmak istedim. güneşe doğru çekildi bedenim, sıcak yaz günlerini yadederek. denize dokundu tenim önce, sonra güneş okşadı başımı. her şey daha da karıştı birbirine.

.benim algılarım hiç anlaşılmadı, yine de çabaladım kendimi anlatmaya, al işte hala yapıyorum. biraz daha çabalarsam olacak belki de. ya da artık sadece vazgeçmeli bu anlatma sevdasından.

.sen de okumayarak beni dinlemediğini itiraf edenlere katıl.

2011-01-10T19:12:00.003+02:00

.annem dün resmen söyledi,"seni dinlemiyorum". bense hala bugün konuşmaya çalışıyorum. tabi yine aynı sonuç, dam-duvar. bundan sonra da bi strateji geliştireceğim.

acaba ben dinlenmeyecek kadar çok mu manasız ve kafa ütüleyiciyim diye düşünüyorum. yaşıtlarım da dinlemeyebiliyor beni. ben de bu konuda daha çok susmanın faydalı olacağında karar kıldım. dinleyip sizleri biraz da ben güleyim boğuk seslere.

.boşlukların patlayışı.

2010-12-25T21:57:00.002+02:00

.başımın ağrısına bir de kendime katlanamıyorum. yakıp yıkıp gitmemek için sakinleşmeyi bekliyorum. sonra da gitmeyi. belki de hiç dönmemeyi. ihtimallerin tesellisiyle yaşamak da değil istediğim, var olan düzene boyun eğmek de. ne istemediğimi bilebilmek bu kadar kolayken ne istediğimi bilememek neden bu kadar karmaşık. ya da basit. anlaşılmaz biçimde karıştırmak benim görevimmiş gibi, basit olan her şey daha karmaşık.

.kendime katlanamıyorum.

.boşluk5.

2010-12-25T16:08:00.003+02:00

.peki ya ne istiyorum? işte bu soru tuzak. o yüzden kaçak yanıtlarla sizi de gençliğime davet ediyorum.

.öğle vakti hiç sevmediğim halde sırf zaman geçsin diye bi 5 dakika kadar tahammül edebildiğim televizyon kutusunun başına geçtim. o sırada rast geldiğim müzik ve sonra algıladığım görüntüler beni nereler getirdi hemen anlatıyorum.

.fonda mor ve ötesinin giderek kalitesizleşen müziklerinden yine katlanılabilir olanı, sonra da görüntüler "başka dilde aşk". bu aralar yeni türk sinemasına takık beynim, 'bunu da denemek lazım' dedi. ve işte filmi izledim, beğendim, tamam "çoğunluk" gibi bir şeylere dokunmadı, ama naifti. sonra da yalnız başıma evde otururacağım saatlerin bilinciyle mor ve ötesine saygı köşesi kurdum kendime. ama şimdi bu albümleri çok güzel.

.zamanı da bıraktım akıyor zaten, ben çoğunda sıkılıyor ve bunaltılar içine giriyorum.

.evet onlar da bir zamanlar genç ve naiflerdi,artık yitirdikleri her şey şu fotoğrafta var bence.

.boşluk4.

2010-12-24T09:44:00.001+02:00

.öylece sıkılıyorum işte. elime ne kitap alsam bitirebiliyorum, ne bi işe başlayabiliyorum aslında tam olarak. işte sonra da sonsuz bir döngüde bu duruma daha çok sıkılıp daha da işlevsiz bir hale geçiyorum. geçiştirme sürecini biliyorum, insanlarla vakit geçir, beynini meşgul tut, azcık dağıt, azcık eğlen, geçsin gitsin. arada uyandıkça delleniyorum işte böyle. yeniden uykuya yatıyorum. kaçıyorum.

.boşluk3.

2010-12-07T22:51:00.002+02:00

.bugün kısacık kestim saçlarımı. bu aralar diyaloglarımı kestirip attığım gibi. her fazla kelimeden, her mutluluk gelecek andan kıstığım gibi. üzerimde bir ağırlık, midemde bir bulantı. hepsi geçer, biliyorum, kendi kendime gülümsüyorum. ama paylaşamıyorum, öylece kalıveriyor yüzümde, sonra siliniveriyor. sözsüz masallar anlatıyorum, duyan yok. iç seslerimi duysalar diyorum, sonra vazgeçiyorum.

kaybettiklerim hep daha fazla oldu, o zaman ne diye daha çoğunu kesip atarsın ki? sahiplenmeyi sevemediğimden, sonsuza/sonuna kadar elimde tutamayacağımı bildiğimden mi?

.ne büyük aptallıklar peşinde aklım yine. geriye kalan bi o var herhalde, ne yüreğim ne de ruhum yerli yerinde, hissedebildiğim zerre kalmamış meğer. yalan oyunlarla dolandırmışım herkesleri, şimdiyse inziva vakti, bir süredir sürüp gelen.

.boşluk2.

2010-12-04T20:30:00.002+02:00

.gözyaşlarımı biriktiyorum sanki ,hepsi mideme doluyor. ama zerre acı yok, nedenini anlamıyorum. belki de doğrusu bu. kötü hissetmek mi gerek şimdi, yoksa bu da bir yaptırım mı sadece.

.hiçbiri diğerinden öncelikli değil, hiçbiri diğerine üstün değil. eşitlik demiyorum bunun adına, boşluğun yankısı işte, içimden içime, o kadar. duvarlarımı örten karanlık. duvarlar ben, duvarlar soğuk, hissiz, cansız. nefesler kesik kesik duyuluyor belki öteden ama duymak istemiyorum ve kapatıyorum. konuşmalar, kahkahalar siliniyor hep birlikte, yavaşça ayağa kalkıp gidiyorum, fark edilmeyiş hoşuma bile gidiyor, değersizleştiriyorum kendimce. önemsizleştiriyorum her bir parçayı ve en basit düzlemde bakıyorum. gidemiyorsam kalmayayım diyorum. uzaklaşıyorum. işte uzak-ben.

.the majority.

2010-12-04T16:33:00.003+02:00

.ideale yaklaşan hayatlar üzerindeyiz, hayallerimizi unutmuş öylece yaşayıp giderken erteliyoruz. kimi zaman birileri bastırıyor o dış seslerimizi, sonra da biz kendi iç seslerimizi yok ediyoruz usulca. hepimiz "çoğunluk" un üyeleriyiz. "delice" ve belki de "serseri" tanımlanan hayatlardan kaçıyoruz. en "güvenli" olan şimdiki zamanın rutin hayatında sürüklenmeyi seçiyoruz, seçme şansımız var ise, gücümüz var ise.derinlere gömüldükçe gerçekliğimiz, yapmacık oyunlar içinde oluyoruz ve işte yeni gerçeklik.

.bir delirsem yeniden, bırakıp bütün alışkanlıkları, o bütün bilindiklikleri, sorsak sonsuz aynayla çevrili boşlukta sorsak, "gerçekten istediğin ne?". ve işte düşüş, o sorunun peşinde, geçmişi gelecek kurgularını, çevreden gelen sinir bozucu gülüşleri, alayları da katıp yanına susmak ve ilerlemek. soruyu unutmadan kaybolmak yine de. kayboluyorum, ama hala "çoğunluk"un içinde.

.boşluk1.

2010-11-28T19:47:00.002+02:00

."geçmezdi aklımdan, yalnızım en budalasından, sıkıldım doğrularımdan, kadınlığımdan, dışımdan".

.her şeyin anlamını yeniden yeniden arıyorum, her şeyi en basite indirgiyorum. en azından çabam bu yönde. gerçekdışılıkları da hayalleri de sıradanlıkları da tek bir düzleme indirgeyip izliyorum. 3.göz olup kendime soruyorum, susuyorum.

.bugün elimde ne varsa, hepsini saçtım ortaya, arınmak istiyorum dedim. kendimi sadeleştirmek ve gereksiz yüklerden kurtulmak. oyunları bozup, replikleri unutmak unutturmak, yenilerini yazmadan içimizden geldiğince yaşamak.

.rüyadan uyanmışçasına ama uyanıktım.

2010-11-21T11:06:00.002+02:00

.güzel bir pazar sabahı boş sokaklarda dolaşmayı bilir misin? işte ben onu seviyorum. martılarla sabah gezmesine çıkıp, kedilerin miskin bakışları arasında taze uyanmakta olan esnafı selamlamayı. şöyle ufak bir erken gezmesi, deniz kokusu, rüzgarın soğuk dokunuşu ve işte taptaze bir gün.

.şehir bile yaşanır geliyor bu sakin pazar sabahlarında, bir kaç saat çalıp uykudan uzun uzun yürümek gerek, güzel çünkü ne de olsa bu zehirli kadın-istanbul. insanlar başka, anlayışlı, gülüyorlar, daha sakinler, her adımda bir rahatlık, bir güven var. günaydın rüya çocuklarına.

.insan'dık.

2010-10-31T23:34:00.007+02:00

.hepimizin kendiğini sandığı kadar, insan'dık. şüphelerim var bu konuda çoktan beri. ihtiyaçlarımızla, şımarıklıklarımız birbiri içinde artık.

incintikçe incittik, kırdıkça parçaladık, unuttuldukça unutturduk...

kızdıkça nefret edesiye bekledik. hepimiz insan'dık. hata yaptık ama hep başkalarının hatalarını gördük. hep suçluyu aradık sokaklarda, yanıbaşımızda duran benliğimizi yok sayarak. ne kendimize saygımız ne de sevgimiz kalmıştı. sadece "öteki"leri "diğer" ihtimalleri taradık.

ne yapsak fayda etmezdi, yaranılacak kimse yoktu. hepimiz insan'dık, artık sadece "ben" ler ve "sen" ler vardı. insanlar değiliz.

hep "üzgünüm" dedik. özür dilemeyi unuttuk. oysa çok basitti, mucizevi kelimeleri yırtıp attık ki kimse bilemesin diye. hep "ben" vardı bundan sonra, "biz"ler öldü.

insan olmayı özlemedik bile, farkında değiliz hala.

bu kadın söylüyor.

.boşluğun kerameti.

2010-10-23T18:44:00.003+03:00

.bütün içinde çelişen aktivitelerdeyim.buruk bilekle evde oturmaya tahammül edemeyip günün aydınlık kısmını uyuyarak geçirdim. peki başka?uyanık olduğum anlarda yüksek lisans programlarına bakar halde ve online dizi izleme peşindeydim.tam bi ev kadını oldum.hadi bakalım

.the story of today becomes the dream of tomorrow.

2010-10-10T19:17:00.002+03:00

.dün bugün şimdi.uzaktan çok yakın olan şimdinin rivayeti.

.ne mutlu ne mutsuz.ne huzurlu ne huzursuz.bir yanın gitmeye çalışırken diğer yanların hep bitkin.

rakının ağzımdaki tadı ne güzel değil mi diye düşünürken bir sonraki günler yok,sek bi uyku çek bana barmen diyen gözlerim var uzaklara dalan.kocaman boşluklar içinde bir dalıp bi çıktığım hayallerden gerçeklere yeniden büyük kara parçaları az bi nefeslenip dinlenmeyi arzuladığım ya da dinlenmemeye çabaladığım.çelişkileri yutup hazmetmeden saklarken midem, ne ağrı ne sızı, sadece kurumuş kan tadı,biraz da tuzlu gözyaşı. şimdi ve sonra, çok mühim değil.

neden ve nasıl varım?olmak istediğimden ne kadar uzaktayım.nerede kayboldum.ne zaman yokluğunu hissettim,ne kadar üşüdüm,nerden geldim, nereye?....

.begin to fall.

2010-09-12T01:17:00.003+03:00

.uzun bir sessizlik.daha doğrusu boşluk.şimdi de büyüyen boşluklarda yüzme zamanı.
şöyle bir durup yakın geçmişe bakınca ne görüyorum ki,bomboş(k).
ne zaman buldu isem o huzuru,ne kadar sakinleşti ise hayatım,işte o zaman içimdeki böcek ölmeye başlamış belki de.ya da her şeyi bir zaman çizgisi üzerinde kesiştirmek olmamalı mesele.
bir yol vardı,o yol çatallamış belli ki,parça parça akmış içimdekiler.sonra yitmiş belli ki bazıları.azaldım mı çoğaldım mı bilememişim hiç.şimdi yok oluyormuşçasına sarılacak bir şeyler arar haldeyim.
-neler yapıyorsun?
-...
-?
-hiçbir şey!!.(bunu duymak istemeyen benim sadece,oysa o masumca sordu)
hiçbirimiz hiçbir şey bırakmayacak olsak da kocaman dünya da varolduğunu hissetmenin bir yöntemi var herkese göre.ya da bir dostun tabiriyle,motivasyon,o enerji işte.fıkır fıkır eder için hani de öyle güzel gelir ki her nefes.gerisi yalan dolan.şimdi al-ver nefes işte.peki ya sonra?korkulu rüya.peki ya sonra?!!cevabım var mı?hayır.
henüz 1 adım gerideyim.uçurumun ucunu görmedim tam.ya da daha da merak edip uçmayı denemedim boşluğa,daha büyük boşluklara.belki de tıpkı o güzel çocuklar gibi uçabilirim.

.weird.

2010-08-07T23:43:00.003+03:00

.havadaki nem gibi üzerimdeki gelip giden o lanet olası gerginlikten arınmak istiyorum. hava bunaltıyor, insanlar canavarlaşıyor ve keyif aldığım sohbetler kabusa dönüşüveriyor. sıkıntı biriktirip sonra da döküveriyorum hepsini bir anda, bambaşka formalarda.
artık müzik yok, film yok, eğlence yok. şehirdeyim, hiç olmak istemediğim kadar. gidiyorum, heyecanlanamıyorum fakat gidişe.
özlemler bambaşka bir boyutta, sevgiler yitiyor sanki, ya da sadece bir yanılsama. heyecan ya da dürtükleyici güçlü hislerden arınmışım çok gerekmediği halde. hayatımın o tutunacak en kritik taşlarından biri daha yitiyor o karanlıkta. önümü görüyorum fakat aslında o kadar da görmek istemiyorum belli ki. sürekli bir kaçış hissiyatı,sonra da bir avuntu. oysa besbelli kaçış artık, şimdi ya da geçmişten. geleceğin korkusundan ya da. gidelim diyor sonra da kızıyorum. işte sonra da kaçışıma kızıp gitmeyi sindiremeyip kaçıyorum bir kez daha...
kısır döngülerin arasında kalmaktan memnuniyetsiz, huzursuz, çokça garibim.

.kaçan uyku zaten kaçık keyif.

2010-07-27T23:25:00.003+03:00

.kendime ait bir oda arayışındayım,fazla mı? ne bir sınır var, ne de bir yaptırım, olması mı gerek şimdiden öteye? huzur için kilitler mi gerek, ya da yasaklar mı? toplumun baş eğdiği gibi olması mı gerek? ne keyif ne huzur kalır böyle.

.kan-at.

2010-06-13T20:41:00.004+03:00

."üzgünüm eskisi gibi değil..."

.aksi, aksiydi. eski günleri yad eden sözlerine takıldım kaldım her parçanın. mutsuz ama keyfi yerinde olan bir adamın hikayesinden kendi saçma öykülerimi sezdirdim hep. yine öyle. bir sıkıntı sanki, bir boğulma hali, bir boş-luk hali. o yüzden de uz-ak, akmak için daha derinlerine suların, dalmak ve bir daha çıkmamamak için güneşe. umutsuzca değil, sade-ce uz-ak ve sak-in olmak için.

.uz-ak.

2010-06-12T19:26:00.003+03:00

.biraz durul bakalım,az sakinleş. çocuklaşıp, unutup biraz da uzak-laş. bugün-yarın-öbürsü günler, şimdiden fazla yakın fazla uzak.

yırtık giysileri içinde ne kadar rahatsam o kadar rahatım uzak-laşırken. şimdi kaybolup yeniden bul-ma vakti bir şeyleri, her şeyleri.

"benden iyi benden uzak bir ben olamam"

stinky neighbours.

2010-06-03T19:24:00.002+03:00

.apartmanın garip işleri. 15 günlüğüne sıcak su yok ve bisikletlerimizi odalarımızın bir köşesine koymamızı, ayak altında bırakmamamızı stiyorlar. bu ne demek, 15 gün bisiklete filan binip de terlemeyin, kaç kişi aynı asansörü kullanıyoruz, 15 gün bu vıcık sıcak havada temiz kalmak kolay değil, biraz saygı.

ben zaten pistim, şimdi buna teşvik ediyorlar...

.öz-lem.

2010-06-02T20:04:00.005+03:00

.gülüşünü, sesini, duruşunu özlediğim. her bir yanım sevdiklerimle dolu, özlemler dinmiş bir nebze, karanlıkta nefeslerimiz birbirine değiyor, karışıyor. huzurlu bir sessizlik ve inip kalkan göğüslerimiz, içimizdeki coşku ve fazla uzak olamayan hüzün.

.uzak-yakın, zaman görece, çoğu geçiti azı kaldı. şimdi gülümseme vakti.

.pazar postası.

2010-06-02T19:57:00.002+03:00

.pazar sakinliğinde az pedallayayım dedim gidebildiğimce. egzostan kaçarken mangal dumanına kapılırmış meğer insan sahil yoluna inerse. her yer insan, hadi tamam. ama geyiğini yaptığımız "refüjde mangal" olayı aşmış gitmiş.istanbul it beni it.3 ayda bir gelince keyif alınabileceğine inandığım şehir, gideceğim az kaldı.

the arrival,the departure,all the left is silence.

2010-05-29T16:56:00.002+03:00

.günlerin yanımda olduğunu bilmek güzel. güzel ay hatunu takip eden yıldızların birer birer yanıma düştüğünü ve titrek titrek içimde parladığını bilir misin?şimdi o parıltıları toplayıp gözlerimi kapıyorum ki,geceye karışırken yolumu şaşırmayayım,rüyaların içinde yüzerken fazla derine dalıp gitmeyeyim.
.oysa bir gitmek var,yollar var.onları da yanıma katıp gitmek var.zaman zaman yalnızlığına kaçabildiğin özgürlükte bir gidiş var.tüm özlemleri toplayıp,tüm sevgileri dağıtıp gitmek var.

.dreamer can only gain pain.

2010-04-27T23:36:00.002+03:00

.hiçbir şey yok, hayır sadece hiçbir şey var. iyi giden nefes aldığımız gerçeği mi, ironik. fazla kirli ve ve fazla safım. oysa sen fazla güzel kokuyorsun, gerçekliğinden şüphe edilecek bir temizlik. sakladığın kelimeler ortaya koyduklarından daha belirgin. o zaman artık bırak, yalanlarla dolu bir güven oyunu kurmanın anlamsızlığının farkına var şimdi hemen. saklanıyorum, karanlığın aydınlığa kavuşmasından önce kayboluyorum.

.dream of leaving,alone...

2010-04-24T12:44:00.002+03:00

.ışıkları açıyorum,sonra bir panikle kapatıyorum. karanlıktan korkmuyorum, ama aydınlığın o çarpık gerçekleri ortaya çıkarmasından ürküyorum. her şey o kadar içiçe, o kadar dağınık ki, aydınlığa tahammül edemiyorum. hadi gidelim buradan diyorum, kimse yok aslında. gidiyorum. oh be. ama aslında yorgunluktan yatağa düşen bedenin hayal dünyasındaki adımları o gidişler. uyanıyorum güneş yükselirken ve henüz gözümü almazken, bir parça umutlanıyorum. ama yine aydınlık aynı yatak ve aynı kokular çevremde. gidebilenlerden olamıyorum. bekliyorum. birazdan hiçbir şeysiz çekip gitmeyi düşlüyorum. yine düşecekse bedenim, hayır, artık hayalleri istemiyorum. sadece uzak olmak istiyorum.

.o kadar önemsiz(iz) ki.

2010-04-07T22:12:00.006+03:00

.tanıdık mekanlar, tanıdık yüzler. hani çayınızı kaç şekerli içtiğinizi bilen, gelişinizden kahve anınızda olduğunuzu yakalayan insanlar vardır ya. isminizi bilmez ama sizi bilir. esnaftır işte onlar, koca şehirlerde hala yaşamaya çalışan. ve yine birini yitirdiğimi gördüm bugün.

.istiklal caddesinin kalabalığından kaçar buldum kendimi önce, ilk buralara ayak bastığımda. üniversitem geçirmişti beni avrupa yakasına. baktım ki taksim meydanından önce tüneli görmüşüm ben hep, denizden vurmuşum tepeye doğru kendimi, galayta kulesi'ne selam edip devam etmişim. tramvay durağına bakıp dosdoğru dalmışım o dar sokağa. eskimiş sandalyeler arasında gezinen kedilerden gayrı bir abi vardı ki, aksi gelir bazı bazı insanlara ama hep sıcaktı içim o sokağa girdiğimde. tanırdı beni, seni, onları. şimdiyle buz gibi o metal ve plastik sandalyeler gelmiş, çay ocağının duvarları boş. siz kimsiniz? ben varken, ve bizlerden öncekiler varken siz yoktunuz. asmalımescit'in bezgin'i gitti önce salaş sandalyeleriyle, yüksek bar sandalyeleri geldi yerine. insan geçmez iken oralardan adım atılmaz oldu o dar sokak. şimdi de tünel'in sıcak çayı kahvesi kalmadı.

.çok mu duygusal yaklaşıyorum, hatta duygu sömürüsü yapıyorum. belki evet. ama nefes alamadıkça esnaf, sandalyeler gibi plastikleştikçe ilişkiler. gidenler bu kadarla kalsa, kalmıyor elbet. gidiyorlar ve biz sadece bakıyoruz, iki satır yazıp, üç beş söylenip, sonra da unutuyoruz. çünkü hayatımız büyük, çok büyük, diğer hayatlar ise hep küçük. aslında hepimiz o mavi noktanın içinde anlamsızız. (carl sagan'ın cosmos'undan kısa bir parça)

.just because of the sandman.

2010-03-27T16:56:00.003+02:00

işi gücü olmayan insanın, tatil günü, güzel hava hali nedir? durun kendi üzerimden bunu size bir açıklayayım. sabahın kör vakti ne olursa olur ve uyanılır... işte her şey o andan sonra başlar, tabi rüya alemi de önemli ama bir başlangıç noktası koymak gerek tabi elbet. bir heves yeni köy ekmeği unu karışımıyla hamur yoğurma işine girişilir. bu arada aylardır aklıma takılan ev pizzası da zihnimde hoplamaya başlamıştır. hayde bakalım nasıl olurmuş edilirmiş diye bir pizza tarifi bulunur. bu esnada da sanki rakı sofrasındaymışımcasına hissettirir nedense fikret kızılok albümü. sonra öğlenin ılık sıcağında trafiğe en az maruz kalacak biçimde bisikletimle yola çıkdıysam da standartlara uymayan yol genişlikleri ve park halindeki araçlar ve sevgili istanbulluların haftasonu gezmesi ile yaşanan sokaklardaki insan patlaması ilk başta biraz zorlasa da,ara sokaklar çözümdür ve kadıköy e varılır çabucak. orada işler güçler bitince gerisin geri pedala kuvvet eve gelinir.ve işte sabahki sinsi pizza planları uygulamaya konur. sabah akşam hamur yoğuran bir hale bürünen şahsiyet, yani ben, biraz durup da işlerini düşünür, hani şu ertelediği işlerini. ama görünen o ki ben ya bir çiftlikte çalışıp hem istediğim kadar doğaya kaçıp, hem de keçilerin sütünden yoğurt-peynir. buğday tarlalarından gelecek un ile bilimum ekmek-kurabiye, tavukların yumurtalarıyla evin beyine omlet filan yapıp çobanlık yapacağım.

.erken bahar kutlaması.

2010-03-14T17:44:00.002+02:00

.hayatın hangi noktasında durup da nasıl bakarsak öyle farklı görünüyor her şey. düşerken kaçırdığım, yitirdiğim, unuttuğum ufacık mutluluklar şimdi her yanımı sardı. bir ekmeği paylaşmak, sevdiklerinle gülebilmek, susabilmek, gidebilmek.

.bir bardak süt, işte yine o çocukluk. ellerim kara, üstüm puslu, gözlerim apaydınlıksa, bir deniz sesine, bir sağanak yağmurun altında ıslanmaya borçluyumdur. mutluluğu kaçıran ben, yakalayan yine ben. her düşüşün sonunda bir kez daha dibe yaklaşıp yeniden bir yol çizmenin huzuru kaldı üstümde.

.empty minded.

2010-03-10T19:29:00.003+02:00

.işte yine yeniden...ama neden?

uyumaya çalışıp çalışıp gözyaşları içinde yatakta buluyorum kendimi, uyanıp başımın tarif edilmez ağrısına katlanmaya çalışıyorum. daha fazlasını yapmaya hevesim yok. enerjim başka bir yerde kalmış sanki. hayatımı çekici hale getirmeye çalışırken aslında her şeyi yalanla süslüyorum.

durduğum yerde durmanın en anlamlı hareket olacağına kanaat getirdimse de iç huzuru kalmamış bir bünye olarak sadece saatleri ileri alıp alıp günleri öldürüyorum. henüz sadece zamanı öldürmeye cesaretim var.

lütfen biri beynimin kalan zeytin kadarcık kısmını alsın da düşündüğüm saçmalalıkların acısını duymayayım.

.done.

2010-03-10T14:08:00.001+02:00

.kafamın içinde gezinip sinsice saklanan ve yerinden bu kadar memnun olan her ne ise, artık bana katlanılmaz bir ağrıyla birlikte, alışılmadık bir huzursuzluk vermekteler, tebrikler. peki ya şimdi?

.tek yapmak istediğim diye bile bir şey kalmamış, kafamdaki tüm senaryolar geri dönüşümü bile yapılacak biçimde çöplüklerden geçip yeni şeylere dönüşmüşken benim elimde olan, hiçbir şey.

.bursting immediately.

2010-02-27T10:57:00.003+02:00

.garip bir öfke var imiş içimde. toprağa dokunmayan anlarımın çoğalmasından, şehrin beni doldurmasından ve giderek zayıflatmasından mı? sorular ve sorunlar arasında son sesimle haykıran bir ben, yabaniyim işte şu noktada kendime. değiştirmeye, daha iyisine dair kurgular var aklımda, dışa vurmadığım, fazlaca sustuğum. belki de sadece bu kadar çok susmaktan. harekete geçmek isteyip de hep oturduğumdan. bir enerji birikmesi, ve işte patlamalar. her an her yerden çıkabilir hem de. aniden koşup gidebilirim, ya da hiç ortaya çıkmayabilirim haftalarca. git-gellerim mevsimsiz, beklenmedik, hesapları altüst eden derecelerde kocaman. tek isteğim evimde oturmak, sakince, olabildiğince.

.unknown situation of mine.

2010-02-24T18:25:00.003+02:00

.bir şey var. şey işte. içimden gelmeyen bir şey. yabani bir tavır sanki yapışmış üstüme. garip bir içlenme hali ama sadece bir oyun. kalkıp yerimden gidesim var ama kaçarcasına. yoksa hiçbir şeye karşı bir isteğim yok. elime kitabımı aldığımda gittiğim o dünyayı istiyorum bir tek. belirsizliği bir nebze. bir şekilde uzakları. yakınlarda beni heyecanlandıran hiçbir şey yok. ne insanlar ne olaylar, hiçbiri umrumda değil. gereksiz detaylarda boğulmaya ne gerek var, garip baskılar altına girmeye yahut. sadece nefes almak şöyle bir tazelenmek istiyorum. kimse yadırgamasın, yargılamasın. sadece uzak kalmak istiyorum. insanlar ve seslerden, konuşmalar ve kahkahalardan. gece yıldızlara fısıldarken gürültülü karanlıklardan arınmak istiyorum.

gidemiyorum, düşüyorum.

.need a pause,just right now...stop..."

2010-02-21T18:20:00.002+02:00

.gün aydınlandığında hala yorgun bedenim. uyku ya da keyifle ilgisi yok, hepsi tamam. günün akışı gözlerimin önünde bulanıkça belirirken, yine ertelenmişlikler, yine düşünüp düşünüp çözüm bulamamalar. yataktan kalkıp da sokağa adımımı attığımdan itibaren başıma ne geleceği belli değil, vapuru kaçırma, koş, derse geç kalma koş, toplantıyı başından yakala koş, insanlar eve gitmeden çay içmeye koş, evdekiler merak eder son vapura kalma koş. kim mutlu oldu, kim yaşadı, kısmen kişi, kısmen çevresi. şikayetçi değilim hayır. ama yorgunum, anlamsız koşturmacalar, sıkıştırılmış anlardan. giderek daha huzursuz ben'e yaklaşmaktasınız, tehlikeli, sarı çizgiyi geçme!

o zaman vakit şehrin asfaltına yüzüstü yapışan ruhların dirilip dans etme vakti. zihinleri yitirenlere sözü geçemeyecek kimsenin. mantığı öldürdüm, yeni meşgale bulun kendinize.

it's nearly gone...catch it up...

2010-02-14T15:54:00.004+02:00

.her şeyin biraraya gelip de patladığı bir yerdeyim. sessizce uzanırken yatağa,uyurken günlerce, "hepsi bir kaçış mı?" diye sormaktan kendini alıkoyamaz haldeyim. yapmak istediğim nerdeyse hiçbir şey yok, amaçlarım yok, anlar yok oluyor geçtikçe. gereklilikler yok idi, her şey keyifliydi, buralardan beni itekleyen, içten içe kovan bir şeyler var. huzurum kaçıyor, koşup yakalamaya....

.the one i don't even know.

2010-02-03T12:39:00.004+02:00

.kızgınlıkları biriktir, uygun bir noktada bir açığını gör ve koy ağzına. büyük suçlarla yargılanan masum bir sanık olduğumu sanıyorum, şikayetçi olan ise sadece kötü bakışlarını gezdiriyor üzerimde. peki ne oldu? iğnelemelerin altındaki gerçeği öğrenme şerefine erişmek istiyorum. çok şey istiyorum. kızgınlıkların kırgınlıklardan daha geçici olduğunu unutturdular, satın al, taksitlendir, tüket, yenisini alırsın. yeni benlikler de bulursun belki öyle. ikinci elcilere de bak, üst modellerimden gelmiş, o kadar da açık sözlü değil, hep iyi konuşuyor, eleştirmiyor, hep pohpohluyor. bence beni yeni benle değiştir.

ötekileşen sen, ben, biz. yalnızlaşan zavallılarız. hadi gel vur bakalım bir daha, nasıl olsa bir sonraki aya ertelenecek bu taksitle aldığın yeni benlikler, yeni maskeler. ben yokum artık. hangi çöplüğün hangi kıyısında ben bile bilmiyorum kendimi. değişimi kabul etmeyeceksen, değişimin içinde olduğun gerçeğini yalanlaman yeterli. zaten koca bir yalan değil mi bu dünya. senin benim yalanımdan ne çıkar. hem de kendisine söylediği yalandan insanın. hadi bir yalan daha sal bu atmosfere.

ben çöplükte kayıp olmaktan memnunum, sizi sözde dünyanızda gözde mutluluklar diyarınızda izlemeye tahammülüm yok. mutluluklar...(maskeler ardı gözyaşlarınızı silmeyi unutmayın.)

."heima" means what?....

2010-01-20T21:22:00.004+02:00

evde olmanın rahatlığı, tambelliğe kaçışlarıyla mutlu günler geçiyor. biraz boş ve anlamsızcayım. yazmıyordum bile buralara, oysa tonlarca boş vakitlerimde uyuyordum. artık o zombi hallerde gri kelimelerle cebelleşen ben yok. aydınlıkta, yeşilliklerde uzun yollar gitmekte ve hiç de geri dönemeyen bir masal dünyasının karakteri var. kendimi de başkalarını da tanımlamaktan hiç hoşlanmam ama betimlemek de sakınca yok bence.

bu yazı neden yazıldı, amacı olmalı mıydı-ki sanki hayatta çok mühim amaçlarım var da şurdaki 3 satırın elle tutulur bir önemi olsun-hayatın neresindeyim nereye gidiyorum soruları ne kadar da gerekli? sorular ve cevapsızlıklardan oluşan dünyada şu anda peşinde olduğum şey "yaşamak". ölümün soluğunu beklemek değil, mutluluğu paylaşmak ve yaşamak yine.

ozan abi soruyor bana, hayata karşı motivasyonum ne diye, paylaşmak ve keyif almak yaptığım yarattığım her şeyden. birinin mutluluğu kadar motive edecek bir şey yok sanırım hayatımda. üretmek bir de. üretmek ve paylaşmak. umutsuz satırlar da benim, bunlar da benim. insan gözlereini kapayıp açasıya gidip geliyor, değişiyor. şimdi tembelliğin molasından çalışmaya geçiş...

.to the place i call home(still).

2010-01-05T20:20:00.004+02:00

.mevsim dönümüdür. soğuğunu hissederken kışın, özlemler yükselir göğsümden. uykular güzeldir, ılıktır, kaçamaklardır. nefesler sıklaşır, buğulanır gözlerim. yeniden gidebilmek, yolda olabilmeye çarpar yürek. şimdi vakitsizcedir, demek ki tam vaktidir.

.not a hero.

2010-01-04T10:46:00.004+02:00

.son 1 aydır bostancı-kadıköy hattına verdikleri sevimli ikarus otobüsleriyle üstüste yolculuk ediyoruz.
.soru1.o kadar ikarus nereden çıktı?
.soru2.garajlarda ne kadar kullanılmayan ikarus varsa en kalabalık hatlara verelim, insanları toplu taşımadan caydıralım politikası mıdır bu yapılan?
.soru3.hakkaten neden ikarus bu hatta verilir?

bu sabah nispeten insani biçimde maceralı bir yolculuk daha yaptım kendisiyle. kaptanımız endişeyle telefonuyla konuşuyordu,çünkü orata kapı kapanmamakta ısrarlydı. yaklaşık 5-10km lik yolu havadar biçimde almıştı,kalanını da öyle alacaktı belli ki. yolculardan biri kendini kahraman sanarak, "ben bir bakayım, ittirsem kapanır diyerek" önce diğer yolcuları ittire ittire kalabalığı yarıp kapıya ulaştı. kahramanlık güçlerini topladı, kapıya abandı, tabi ki kapanmadı. ama rezil olmamak için denedi, denemedi değil.

her gün bir kavga, bir ülkeyi otobüsler ve ulaşım sistemi üzerinden eleştirmece sonra da dahiyane fikirlerle kurtarmaca yanılsamalarıyla çok renkli kadıköy yolculukları.

.the walk.

2009-12-19T22:15:00.003+02:00

.üstümden kalkmayan bir pus var. havanın soğukluğunda beni için için titreten bir pus. bedenimin titreşimleri ürkütüyor beni. huzurlu ruhumu öldürmeye çalışan bir zamanın içindeyim. eski griliklere dönmemi bekleyen boğuk sesleri duyar gibiyim. yanılsamalarla dolu zihnimi yiyip bitiren düşüncelere yenik düşmeye yaklaşıyorum. hayallerin gerçeğe dönmesinden hoşnutsuz olanların hırıltılarında yüzmekteyim. üstümden kalkın gidin, kaçmanın çözüm olmadığını öğreneli çok oldu. uzaklara dalan gözlerimi yakalamaya çalışmanız boşa çaba. gitmek fazla kolay artık. sadece bir an, ve hoop yokum artık çevrenizde. beni öldürmenizden bile daha kolay. gitmem işinize gelecekse durmayın, elinizden geldiğince yıpratın. evet hala titriyorum, üşümediği sanıyorum ama bu sadece bir hayal, istediğim.

"gerçekleşmelerimiz, olanaklarımızdan bağımsızdır-hatta, onlara karşıt...olabileceklerimizi olmamız olanaklı değil.olabileceklerimizi olamıyoruz.olanaklarımız olamadıklarımızdır."

oruç aruoba,yürüme

.rüyalar yalan söyler mi?

2009-12-14T10:21:00.005+02:00

.zihnimden akan sesleri duyabiliyor muyum hala, sanmıyorum. o kadar gürültü arasında düşüncelerim de yitip gidiyor. bir kuş sesi, bir rüzgar dansına o kadar açız ki, ama onun bile farkında değiliz. tüm ışıkları sönse kentin, tüm araçları dursa bir an, bacalar tütmese bir vakit. kaybettiğim her şey geri gelir, unutulan gökyüzü barışır yeniden. ne sokakların sesine tahammül edebilir insan ne de sessizlik sandığı fısıltılı uğultulara o zaman. her şey dinginleşir, hayat donar sanki bir an. ki zaten bu bir hayaldi. arzuladığım, bulamadıkça kaçmayı denediğim bir suskuluk anı. ne anlayabilmişimdir kendimi, ne de anlatabilmiş derdimi. şimdi sadece uzak kalmak için koşuyorum. eskiyen pabuçlarımla. sessizliğin bir fırtına habercisi olduğunu bildiyseniz eğer, beklenmedik değil bu sessiz serzenişler.

.gri sız(k)ıntı.

2009-12-12T19:36:00.003+02:00

.ummadığın, beklemediğin yerden gelir o mucizevi güzellikler. "neden ben?" diye sormaz mısın sen de... neden şimdi değil,neden ben. bunu hak edecek insan mıyım diye de mi sormazsın... elinde değildir, çıldırırsın mutluluktan belki de. anlamaya çalışır bir yandan da keyfini sürersin mut'un. ama mesele yalnız kaldığında bir karanlık gece gibi çökmesidir ruhuna bir endişenin. evet bu tam olarak bir endişe. kaybetmekten korkmak mı, hayır değil. o "neden" sorusu işte, yine dönüp dolaşır zihninde. eski günlerdeki bunalımlarından değil bu, başka. grinin gizlendiğini, sinsice derinlere sızdığını hissedersin. odanda ışıkları kapatır, tavana gözlerini diker uzanırsın yatağa. günden arta kalan gülümseme yorgunlukla birleşir ama birden o gri çıkagelir uykudan kapanan gözlerinin önüne. gerisi rüyalara karışır gider, unutulur bazı bazı. güne aydınlık başlasan da hafif burukluğu duyumsarsın göğsünde. sızı deyip geçmek kolay, korkarım ki çıkar bir gün bir yerden kocaman bir yara. ama şimdi yapabileceğin sadece keyfine varmak her nefesin, her anın.

.git-gel halleri.

2009-12-11T11:24:00.004+02:00

.halet-i ruhiyesi git gellerle dolu bir kişilik olarak ben-ki bir süredir sabitliğini koruyan bir mutlu, gülümser bir haldeydim-şimdilerde sevgili emektarın(yaşlı laptopum)git-gellerine eşlik etmeye başladım. sonra düşündüm ki, gerekli- ama ne kadar gerekli- bir bağım(lılığım)ız var bu teknolojiyle. evet var. zorunlu gibi gözüken ama aslında gereklilği bile tartışılır bir bağ. yetmiyori daha fazlasını istiyoruz. aslında bunu insan ilişkilerinde de görmek mümkün. sen kendinden verdikçe o daha çoğunu istiyor, sonra da anlam veremediğin bir bitkinlik bir yılgınlık. sadece tüketmeye kurgulanan beyinlere doğru evriliyor ve kabulleniyoruz sadece. sonsuza yakın veri var önümüzde, dikkatimiz dağınık ve neye nasıl tepki vereceğimiz artık karışıyor, otomatik pilota alıp gidiyoruz bir kıyamete. bir durup düşünme sürecine girebilmek için özel bir çaba sarf etmemiz gerekiyor gibi gözükse de aslında her şeyi biz büyütüyor, abartıyoruz. bu da duyumlardan geliyor biraz. basitleştirmedikçe hayatı hep yokuşa sürüyoruz. yokuşa sürdükçe "öff"ler yükseliyor. oysa yokuşun sonunu gördüğümüzde daralan nefesimize değecek gibidir çoğunlukla. zora süren biz, daralan biz, o zaman ne keyfi kaldı ki?

.nerden başlayıp nerden çıktım ben de bilemiyorum. bir sonuca varmaya çalışmıyorum sadece bir düşünsel akışa bırakıyorum kendimi. yazmak istediklerim bunlar değil belki ama yazabildiklerim bunlar. zihnimdeki imgeler kelimelere yansımasa da şimdilik-ya da en azından yazılmasa da buraya-git gel halleri bunlar.

.kalemsiz.

2009-12-01T11:33:00.004+02:00

.sen de onlara benziyorsun. onlar her kim ise...toplumsal kalıpların "onlar"ı. dinlemiyor, karşındaki insan olmasına rağmen umursamıyorsun. dilden döküldüğü kadar gerçek değil, gerçekleştiremedikçe sözleri, sürekli çeliştikçe kendinle. eleştirmedikçe kendimizi, bir durup düşünmedikçe bazen, sözleri ve eylemleri giderek yok olmakta olan bir kurgusal benlik olarak izsiz kalırız. saatler süren kovalamacalar, dolanmalar, duraksamalar boşluğun içine salınıvermiş hareketsiz bedenlerden farksız. üstelik sen de giderek onlara benziyorsun, artık dinlemiyorsun.

.aksi.

2009-11-26T09:00:00.004+02:00

.durup şu dijital sanal dünyayı düşününce bir garip uzaklaşma söz konusu oluyor. ne bir şeyin sana ait olduğunu iddia edebiliyor ne de inkar edebiliyorsun. garip bir kısır döngü. her şey dosyaların alt bilgilerinde gizli. zihinlerimizde kaydetmeyi unuttuğumuz bilgiler onlar oysa ki. dijital dünyadan nefret ediyorum. ama yine de buralarda yazıyor çiziyorum, ironi yapmak için kimi zaman, çaresizlikten. hem de kendi içine girdiğimiz ve kolayı seçtiğimiz için çaresiz olmamızdan. evet biraz kızgınım, ama ona buna kızmak yerine bu satırlardan haykırayım istedim. hep kendimle mi uğraşacağım sandınız, biraz da yalan dünyayla uğraşayım öyle değil mi ama...
.hiçbir şey düşünmeden paylaşıp paylaşıp çoğalacağımızı söylerdi bir dost. ama bazen bakıyorum ki tüketilmeye başlanmış her şey. geride kalan ne bir gülüş ne bir söz var. çorak bir yerde kalıvermiş, bitkin düşmüşsün sadece. tüketip tüketilmişsin sadece. sanal hayatın "sözde hırsız"ları ruhunu dahi çalmış olabilirler. gerçek sandığın yüzler birden yitivermiş etrafında. her şey bu kadar mı kötü, aslında değil. ama yine de sanal-dijital dünya ve tüketilip-kullanılmanın beni eş zamanlı rahatsız ettiği ve bunları sorgulama ihtiyacı hissettiğim bir noktada bulunuyorum.
.insanların çekinmeden hayatlarından zamanlarından fedakarlık ettiklerini görüp buna minnettar olmak ama yine de hep daha fazlasını istemekten kendini alıkoyamamak minettar olmamaktan daha şeytani geliyor bana. o gülümseme hep daha fazla, hep bana diyormuş meğer. hayır insanlar hakkında bu kadar da kötü düşünmüyorum ama yaşadıkça, deneyimledikçe zayıfladığımı, bittiğimi hissediyorum. peki ya değişen bir şey var mı, sanmıyorum. hala aynı biçimde gülebiliyor, paylaşıyor ve hala naif biçimde paylaştıkça çoğalacağımıza inanıyorum. ama olur da bir gün patlarsam, bilin ki boşa değil. ama yine mutlu ve huzurlu olacağım, bitap düşene dek farkına varmayacağım kendimden ne çok şey verdiğimi. o zaman da bir sarsılıp, durulup biraz daha azalarak ya da çoğalarak devam edeceğimdir.

.gri olamayan rengim.

2009-10-31T10:17:00.002+02:00

.sıkıntıları biriktirmekte, sonuç olarak da gri ruh haline asla geçememekteyim. bünyem bozuk, bu da endişe verici. keyfim olmasa tamam ama öyle de bir şey değil ki bu. fazla iyi iken her şey sıkıntı olabiliyormuş demek ki. bu koşullar altında yapmayı deneyebileceğim şey nedir ki, bunalım moduna girmek mi? büyük saçmalık, cümlelerim gibi. o zaman biraz yazmak biraz çizmek-ama kendi içime kapalı biçimde-en ideali. o zaman biraz uzak kalalım gerçekliklerden güzelliklerden.

dark-ness

2009-10-30T10:24:00.005+02:00

.karanlık sandığımız aslında mutlak karanlığın kötü bir taklidi olmaktan öteye geçemez. şehrin ışıkları dahi olmasa da karanlık sandığımız gecede yıldızlar vardır nokta nokta ışıklarıyla. gece sadece çirkinlikleri örter, sessizliği getirir, ürpertir. karanlık değildir, daha doğrusu karanlık dediğimiz bir taklittir yalnızca.
.yıldızların nerdeyse hepsini gördüğünüz, toprağa uzandığınız vakit dünya sizin olmuş gibidir ya, karanlığı hissettiğinizde de dünyada ne kadar küçük ve yalnız olduğunuz nettir. aydan sonra karanlığa da sevdalandım sanırım. mutlak karanlık ve mutlak sessizlikte mağaranın sesiyle temizlendim dakikalar içinde sanki. taşa toprağa bulanıp, nefesinin sesiyle karışan rüzgara eşlik edip yürümek gibi, hayatı unutmak ama tam olarak da hayatın içinde olmak. saatlerin anlamsızlaşması ve yitmesi.

."is anywhere better than here?".

2009-09-27T22:41:00.003+03:00

.kapattığında kapıyı, geride endişe kalmasa istersin. çıkıp gittiğin gibi dönmeyebilir hatta hiç dönmeyebilirsin. sessizliği ve yalnızlığı arzulaman garipçedir kimilerine göre. önemsemez, aldırmazsın ama patlarsa ya bir gün beklemediğin vakitlerde. henüz berraktır ruhun, durgundur suların ama karşı konulamaz biçimde yükselince ses, biraz yıkılır mutluluklar. umutlu yanı söner belki yüzünde, tekrar gitmek istersin, ya da hiç gelmemiş olmak. ufak kaçışların hayalinde...

."say goodbye to the city".

2009-09-24T21:39:00.004+03:00

.bugün yeniden gitmek düştü içime, çokça yakındı, haydarpaşa'dan eve dönmeyi neden severim sanırsın, her an eskişehir trenine atlayabilirim deli anımda. okuyacağım bu akşam, sakince, tindersticks eşliğinde, belki de az biraz yazarım, geldikçe kelimeler içimizde tutmaya gerek yok sessizliğini koruyabildikçe insan, tercihimdir.
çokça garipçeyim. delice.

."finally found my life, i'm finally free".

2009-09-19T08:49:00.003+03:00

.bir adımla başladı her şey,her adımda yaklaştığım-uzaklaştığım ama esas dinginleştiğimdi mevzu. şehre dönmedi ruhum, hala evini bulmak umuduyla olmasa da aramakta serin, gölgeli, dikenli patikalarda. hala yürümekte. dönüş yok eski şehir hayatına, huzurluyum.

.zamansız anlamsızlık saçması.

2009-08-05T22:17:00.002+03:00

.ağzımdan dökülüverirken kelimeler çoktan yitirmişti anlamını ki o kadar görünmezlerdi. sadece boşluğun boşluğuna koyamadığım taşlardı. anlar doluyor, boşalıyor, zaman kayıp gidiyordu. kalıplar içinde insanlar diziliyordu önüme. huzurumu anlık kaçıran gereksiz detaylardı hepsi, görmezden gelebilecek ve boşverecek kadar rahattı içim. ama kelimeler geliyordu yeniden üstüme, kalıplı insanların tek düze seslerinden, ezbertilmiş sözlerinden demetler saçılıyordu önüme. oysa bir berduştu hayatın ucundaki, inandıklarını söyleyip susmuştu çoktan, bir dostun gülüşüne bakar bir daha gülerdi. basitleştiremezken zorlaştırmayı bu kadar iyi bilmenin üstünlüğü değil ezilmişliğini taşımak mıydı gurur veren?

.göndermeler.1.

2009-07-25T22:40:00.003+03:00

.nefreti nasıl sokar insan içine, hem de o kadar uzakken. anlamak zor, elim tutuldu, yazamıyorum.

.ravi shankar etkisinde sakinim şimdi.

2009-07-21T00:17:00.004+03:00

.bugünün büyük bir kısmı çok sevdiğimiz arkadaşımız kedi hatun emel'i beklemekle geçtiyse de insanlar benim "şizofren" olmadığıma inandılar-sonunda. haftalardır çaycılarda süren uzun süreli oturma rekorunu henüz kıramamış olsam da,merak etmeyin yakında onun da müjdesini vereceğim(danışman geçidinde mustafa abide 5 saatlik rekorum var,10 saat oturanı da varmış ama mesele kendini aşması insanın). yine dolup boşalan bir masada insan yüzleri değişirken, çaylar gelip boşlar giderken bir 4buçuk saat geçti, bunu kimse inkar edemez. eve dönüş yolunda kalabalık grubun parçaları olarak "yayalaşa(ma)yan" istiklal de kah birbirimizi kaybedip bekledik, kah birbirimizi unutup yürüdük. ve otobüs, ev yolu. işte ızdıraplı yolculuk başlıyordu, ama bunun farkına henüz varamamıştım. yanımdaki turist hatun, genç "delikanlı" türk erkeklerini etkilemiş olmalı ki hemen kendilerini ona yakın göstermek için aralarında ingilizce konuşmaya, birtakım yapılara "you know, this is istanbul technical university..." gibi cümleler kurmaya başladılar, turist hatun beşiktaşta inip de beni bu "sevimli ve içten" gençlerle başbaşa bıraktığında başıma geleceklere hazırdım, geri kalan yolda aynı muhabbeti sürdürmece ve turist davranışları sergilemece. akılsız başım, elbisemin devasa ceplerine kitabımı sığdırabildiğini gördüğüm halde diskmani evde bırakmak hatasına düştüğünden, bu cefayı çekecektim. neyse ki benden önce indi o aksanlarını unutamayacağım muhteşem insanlar.
.lütfen yapmayın, turist yanında turist olmaya çabalamayın, yemiyorlar bu numarayı, ayrıca 10 dakika sonra otobüsten inince de kalıveriyorsunuz turist halinizle.

.a change of seasons.

2009-06-29T22:57:00.002+03:00

.nereden düzeldiyse hayat, bir diğer yandan dengeler, kayıp gider elinden. şimdi değil yarındır zamanı. sonra yeniden oldu dersin, yanılırsın bir kez daha. düşmeye alışan bedenindir, ruhun teslim olur. yarın değil dündü dersin, kaçmıştır tren. yolları bir daha kurgularsın, hiç de hayallerindeki gibi gelişmeyecektir oysa. bir kez daha güvenirsin, koşarsın çokçana, beklersin bir o kadar da, ne geleni vardır ne de gideni bu kasabanın. hadi umut dersin, umutlarla büyür sulanmayan çiçeklerin.
.bir kadeh şarap elinde, göğsünde bir sızı, gözlerinde uykulu mahzun bakışlar. şimdi değildi vakti, geçmişin atılmayan adımlarındaydı. yüzü güler yine de, o şarabı içemez bekletir, zamanı geri getiremez ama bekletir onu da. saçmalıklarla dolu sayar yaşamını, oysa sadece herkes kadar ufak boşluklar yaratır nefes almak için. kaçıp gidemediği her güne yanar, kaldığı her andan keyif alır. söylendiği kadar mutludur aslında. dünden kalan külleri savurdukça üstüne yapışır, silkinir, olmaz. koca deniz bekler onu yıkamak için, temizlendiğini hisseder ama asla eskisi gibi saf olamayacaktır. kurtulamadığı bir yığıntı vardır, oysa ona ait değildir. terk etmeyen bir şeyler vardır üstünde, oysa yüreği rahattır o konuda, ama anlamazlar, gitmezler, bilemezler. kabullenmek en zorudur onlar için. öyle kabul edilmelidir, ama edilemez, gerçekdışıdır kimine göre.
.göğsündeki sızıyı dindirmek için gidiyor bak, onların yüzünden değil, denemek için, çözüm umudunu test etmek için. umudu yaşattıkça içinde, var oldukça sevdikleri, sevenleri nefes almak daha kolay.

.çöplüğünde öten tavuğun fantastik masalı.

2009-06-25T21:57:00.002+03:00

.bütün saçmalığım üstümde yine. cümleler ifadeler yitiyor. pek de möhim değil aslına bakarsan. bir terslik var ama o kesin, bir gudubetlik var, bahtsızlık bulutları yakınlarda geziniyor, arada yağdırıyor. ama bir o kadar da kaygısızlıkla birlikte bir keyifli ifade var yüzümde-göstermiyorum da biliyorum var- ferahlık var keza içimde. ama bir o kadar yerinde duramamazlık, sokak çocuğu olma durumu mevcut. ayrıca hala progressive dinliyorum, valla bunalımda değilim. inanmayanları dışarı alalım.
.o zaman mevzusuluktan bunalanlara bundan sonra ki satırlarda umutlanmamalarını yeniden hatırlatarak serbest saçma yazımına devam edelim. bence bu sıcakta yemek yenmez, peki neden yiyoruz, valla bilemedim. kendimi tanımlayacak bir şarkı seçmeye çok yaklaştım ama bu sefer de kadıköy de dolanırken her zamanki gibi bir başıma ne yapacağıma karar veremeden yine sokaklarında kaybolmaya çalıştım. bu kadar da boş-beleş bir insanım dostlar. beni böyle bilmediğini düşünenleri yeniden dışarı davet edebilirim. ben feci insan ayırt ederim, açığımdır, acımam. sevmediğimi sevmem, uzak dururum. rahatsız ederse beni bir kişilik kimseye rahatsızlı vermeden kaçıveririm. faşist deyin isterseniz, tanımsız olmak tercihim ki öyleyim.
.aman yahu, in between dinleyecektim bugün, oldu mu şimdi peyote?

.illusion.

2009-06-11T13:17:00.002+03:00

.bir an gelir ve donar vücut, tepki veremez, kalbin sızlamaz olmuştur artık. nedenini bilmez belki pek de sorgulamazsın. şimdi değil, sonra hiç değil, bir aralıkta, zamanın sıkıştığı kuytudadır. o anı bulduğun vakittir belki de donukluğu üstünden atabildiğin.

.islandic dreamer,once again.

2009-06-08T12:30:00.002+03:00

.ada rüyaları. ne garipti. ay kocamandı üstümüzde ve deniz dalgaları kulağımızda. etrafta olağan bir sessizlik ve taşlar üstünde bedenler. ada rüyaydı, bozdu, gerçek dışıydı. ama uzaktaydım bu kez. şehir yakındı, ama adaydı sularım, karalarım. geç oldu saat, gözlerim zorla kapandı, sonra bir gerçek-rüya sardı beni. uyanıyorduk, güneş doğuyordu, ay batmıştı, çok değil, az önce sağ yanımdaydı, sonra sırtımı ısıtan güneşte oturuyordum. gerçek- rüya bittiğinde ay batmaktaydı. birdenbire kalktı yerden 3 beden, selamladı sanki ayı. kızıla yakın turunç renkli ay. bir kez daha aşık olabilirdim, uyku sersemi, rüya çocuğuydum. uyandığımda 2. sabah olmuştu bana. güneş doğmuştu yeniden, yine arkamızda. deniz yine ayak ucumuzda, serçeler etrafımızda.
güzeldi gece, uzun zamandır olmadığı kadar, ve çıplaktı sonunda, vücudumuz toprakta taşta.

.peki ya insan ne ile yaşar?.

2009-05-12T23:39:00.002+03:00

.bu soruyu bienal soruyor bize bu yıl. hani nerden geldi aklıma, onu boşverin de. insana hakikaten ne ile yaşar? şimdi baksak hayatımıza, tüketmeden, hırpalamadan, kırmadan yaşanmıyor. oysa naif insanlar olarak kalabilirdik. sadece gülerek yaşar diyebilmeliydik. sadece müzikle yaşar, sadece gezerek yaşar ya da bunun gibi bir sürü deli saçması şey uydurabilirdik. bir anla yaşayabilir, anlar döngüsü içinde yenilenebilir belki de. insan ne ile yaşar, hadi söyle. sadece kendi kendiyle bile yetinebilir aslında. pek de bir şey aramadan.

şimdi kendimi bir esintide sürüklenir hale bıraktıysam sadece sevdiklerim, özlediklerim ve paylaştıklarım içindir. insan yetinebilir elinde olan olmayan ama salt benliğiyle. insan ne ile yaşar diye sormaya dahi gerek kalmaz bu hayatta.

.öyle bir gelmişti.

2009-05-12T19:42:00.003+03:00

.garipti günleri mayısın. hızlıydı saatleri, bilemediğim, tutamadığım bir şeyler vardı. bıraktım ben de. rüzgarın savurduğu geminin içinde sadece karşı kıyıya çıkma isteği ve özlemi vardı. hafif buruktu yeniden içim. daha sakindi anlar. yorgundu ya beden, istemiyordu fazlasını. bu gece bana izin deyip, yatağını arıyordu kendince. eski şarkılar vardı aklımda, sözleri hep ağzımda yarım kalan, melodisi zihnimi terk etmeyen. meşguldü gereksizce. yeniden yeniden denemekte ve yanılmayı beklemekteydim. şimdi zamanıydı, belki de çok zamansızdı herhangi bir şey için.

.kısa bir kendini hatırlatma.

2009-05-10T09:08:00.004+03:00

.uzun bir sessizlik, ardından bir rahatlama. şimdi bakıyorum da, zaman durmaya yakın.
1 hafta sadece hareket halinde olduğumu, konuştuğumu, saatlerin akışına karşı durmaya çalışıp koşmaya başladığımı hatırlıyorum. şimdi ise tek bir şey kaldı önümde, bitirme. ama ondan önemlisi, gevendeye geri sayımın sonuna gelip son bir bekleme safhası.
güzel günler geçti, hızlıca, gerginlikler, mutluluklar, ikilemler arasında. artık dinlenme vakti.

.bulanıksa sularım,susarım.

2009-04-21T19:46:00.003+03:00

.ılıksa hava yeter gülümsememe. ama yine de dolduramadığım boşluklardan sızar sıkıntılar, soğuktur elim, yüreğim kadar soğuktur. çiçekler açar dinlediğim müziklerin arkasından ama kurur bedenim günden güne. sanki bitmek bilmez bir gündür, günlerdir. kapıyı çekip çıkarım, arkama bakamam, ağlatır bu garip poyraz esintileri. mevsim doğrudur, yanlış olanı düzeltemem kendimde, baştan yazılamayacak kadar kanıksamışımdır sözlerimi, unuturum her yeni şeyi. değişime hazırımdır belki ama cesaretim kalmıştır güneyde. mesafeleri ölçemem, seslere dalar ruhum, beklediğini unutur, özlediğini unutur, sevdiğini anımsar. ya da yıllardır sevemediğini, sevemediklerini ve dünyaya karşı ördüğü duvarları zorlar. tırmanacak hali yoktur bedenimin, yıkılmaz da o taş örülü duvarlar. aradan sızan ışığı bahar sanar gözlerim, hayal edemeyeceğinden fazla büyümüştür oysa dünya. gece-gündüz karışır, uyurum. uyanırken ürperirim, rüyalarımdakilerle yetinirim artık.

.beklerken.

2009-04-05T14:32:00.002+03:00

epey vakit geçti üstünden,açık radyo'da bir akşam gevende'nin geçmişi ortaya saçıldı. evlerinde yaptıkları kayıtları,çok kaliteli olmasa da sonunda kasetten geçirebildim bilgisayara. paylaşayım dedim.
buyrun

."sokakları arşınlarken".

2009-03-31T20:09:00.003+03:00

.sokakları rahatsız etti beni. buralarda hiç yürümemişim gibiydi. insanlar yabancılaştığımdı, ama sokaklar kusuyordu üstüme, koşarak kaçmak isterken olduğum yere çöküp saklanmak istedim çocukça. istemedim tanıdık yüzlerin seslerini, istemedim isimlerini unuttuklarımı, dilimi konuşmayanları istemedim, dinlemek istemedim. şaşırdım. zaten bir şeyler vardı içimi kemiren, yetti.
.ama bir yandan da bak lodos kandırmasına rağmen hava ısınmış, güneş yüzünü göstermiş, her sabah üstüme gri bulutlar yerine sıcaklık düşmüş. kaygılı uykularım, korkulu rüyalarım ile yeterince ürkmüştüm bu dünyadan, bir de üstüme gelen insan kalabalığı, gürültüler, bağrışlar.
.yeniden kentten kaçasım var, en çok da insanlarından.

.demirhan baylan(sokakları arşınlarken) a ve eski kadıköy e özlemlenirken.

.kaçak gözler.

2009-03-29T19:33:00.004+03:00

.gözlerinde gördüğümdü umut, titreyişimdi bir anlığına. limon kokusu yanında o garip yeşillik ve grilikti aklımda kalan. unuttuğumu hayal edip içimde sakladığımdı. şimdi karanlığında yürüdüğüm sokaklardaki yansımalar, sesler. bilemedim gideceğim yeri, koştum zaman zaman, kaçmaya sadece. şimdi saat kaç? neden gelmediler? güneş doğacak birazdan, ısındığını bileceğim havanın ama içim yine de üşüyecek, ılık bir şeyler dolanacak içimde sonra belki de.
.bilemedim sözlerimi, çizemedim yolumu, okuyamadım içindekileri, gidemedim yine. kalamadım hiç, hiç bir zaman diliminde.

.mutfaktan çıkanlar.

2009-03-25T09:49:00.002+02:00

.gündemimiz nedir-yerel seçimler. dinledikçe sevgili belediye başkanı adaylarını mesleğimin önemini anlıyorum. fakat şöyle de bir şey var ki, ben plancı değilim, olmak da istemiyorum. ama şehircilik bir bakış verdi bana, okul beslemediyse de kapıları açtı önüme. şurda 2 jüri 1 eskiz sınavı kaldı mezun olmaya, olabilirsem tabi. peki ya sonra, biraz daha okuyacağım tabi, ama plan çizmeyeceğim mecbur kalmazsam, yoksa sanırım pek bir keyif alamam hayattan. çalışmak lazım tabi, geleceğim şehircilik değil, belki bu şehirde bile olmaz.
.mutfağı seviyorum,çok hem de, üretmeyi yemekten çok. ben pasta-kek-kurabiye yapsam, aşçılığa meraklı(ismini vermemi istamez belki diye saklıyorum) bir dost ve hep şarapçı olmak isteyen can'la ufak bir yerimiz olsa. deniz'i de istiyorum ama, onun enteresan kekleriyle mutfağın tatlı kısmını oluşturacağız. ne güzel olurdu, bir yandan yazar, bir yandan mis kokular içinde kurabiye yapardım. yapabilirim hala. daha hayalperest planlarım da yok değil hani. gezgin bünyenin ne edeceği belli olmaz.
.leziz günler.

.beynimde eksilen çok şey var.

2009-03-18T16:28:00.002+02:00

.bugün bir değişik şapşal haldeyim. sabahtan beri bir şeyleri bir yerlerde unutmalar, yanlış filme bilet almalar vs. bir pafta var, belalı, onu okuldan çıkarken de unuttum ama hatırlayıp geri döndüm kapıdan. vapurdan inene kadar işte o bahsettiğim yanlış filme bilet alma hadisesi dışında bir şey kaybetmedim. vapurdan indim, çat, önce çakmak düştü. örgü kesem var bir tane, hani telefon-cüzdan-akbil filan bulunur içinde. sonra dudak nemlendiricisi, çat, o da yerde. toplaya toplaya giderken bir baktım, kese alttan açık, artık sokağa eşya saçmaya yarayan bir uzuv haline dönüşmüş. zaten bu aralar bir şeyler örecektim, madem bu da söküldü deyip yüncü amcalara uğramaya doğru yollandım. tabi çarşıdan geçerken kahve kokusu bir cezbetti beni, hatırladım evde kahve kalmamıştı. tabi ki aldım hemen, torbasına da o lanet unutulan paftamı koyuverdim. ama bu arada dengem yerinde değil tabi, kesem yok, bunu unutmamalıydım. işte ne olduysa yünleri alıp, cüzdanı çantanın orasından çıkar, tekrar koy, aman orada mı kontrol et derken kahve torbasıyla birlikte paftamı da arkamda bırakıp gitmemle sonuçlandı. tabi ben bunu fark ettiğimde kadıköy'den uzaklaşan otobüsün içinde hala şapşalca etrafa bakınmaktaydım.

.re-turn.

2009-03-15T20:09:00.003+02:00

.güzel hislerle döndüm bu şehre, hislerle döndüm, hissederek döndüm. mutluluğun ve huzurun ötesinde bir şeyler var. inandığım ama öldürdüğüm sevgiyi buldum, mesafelere ve tek başına alıp başımı gitmelere ihtiyacım varmış meğer.
.kaçıp gelebilirim, kaçıp gelebilirler, gülümsemeyle beklerim, beklerim.
.umut buldum bir yerlerde, gördüm o ruhu, ayakta duruyordu, sözünü sakınmıyor, gülümsüyordu, tutunuyordu. umut var bu hayatta hala.
.dolunay gibiydi, apaçıktı, mutluyum, ılık içim.

.güne, geceye, denize, adaya.

2009-03-11T21:08:00.005+02:00

.bugün ay kaçak.
.önce bulutları topladım, ada havasını hayal ederken. sonra da bir deniz düşündüm soğuk mu soğuk, ada açıklarındaki dalgalarını sonra da. birileri ay toplardı bana, bu gece ayın soluk yüzünde kaldım.

.sahtelikten arınmaya, uzak kalmaya...

2009-03-06T22:11:00.003+02:00

.içime sızdı. orada kalakaldı işte. ne bir güzelsin dedirtti yine bana. beni insansı kıldı. çok uzaktı, çok yakındı.
.hep tanıdıktı ilk duyduğumda bile, yılların sakladığı ama büyütüğü bir dostluktu sanki onlarınki. ellerim, gözlerim, bedenim benden kurtulup da özgürleşiyordu onlarla sanki, saflaşıyordum. çocuktum, huzurluydum, deliydim. susar beklerdim, hayal ederdim seslerinin çizdiklerini, çizdirdiklerini beynime. yazardım, sonu olmayan masallar, bitmeyen cümleler.
.şimdi boşluklar içinde hissedebildiğim kocaman bir deliğin dibine çekilmiş her şey. bekliyorum. özlemimi saklayarak, daha çok yazarak, gizlice karalayarak oraya buraya.
biraz da kaçıyorum şimdi, içimden gelmeyerek oturmamak için yanınızda.

.hard to tell.

2009-03-03T19:54:00.002+02:00

.uzatıp dururum lafı. dolandırdıkça sapar sanki gerçekten. kendimi nasıl saklarım diye kurarken kafamda yorulurum üstelik her şey açığa çıkmıştır artık. ya da yine ben beynimde kurgulamış ve yine vakit geçirmişimdir. söylemediğim okunursa yüzümden diye başım öne eğiktir. kendi sırlarımı da burada böyle ifşa ederim. korkacak şey çoktur hayatta, hepsinden korkarım. kaçarım bolcana. kandıramam kimseyi, uyduramam pek. ama kendimi saklarım işte, ya da şaşırtırım belki birazcık, uzattıkça can sıkarım.
.i loved too much, now i can't love one or the other.

.no way out.

2009-02-28T12:20:00.003+02:00

.bir şeylere isyan ederiz, belki de çok hakkımız değildir ama ederiz, söylenir dururuz. aslında akşamına içip keyfedeceğizdir. bu günler de sayılıdır ama güzeldir aslında hayatlarımız. hüzünler kendi projelerimizin bir parçası, bunalımlar da karalamalarımızdır. basit denklemlerin sonsuza varan sonuçları bizim uydurmamızdır. kurgunun bittiği noktada ölürüz. ölümü kutlamak yerine yine ağlamaklı yüzlerle hüzün ve yas satın alırız. zenginliğimizdir bütün gri günlerimiz. o zaman 1 ay sonra neden eğleniriz diye sorgulamayız, gerekmez. geçmişi çabuk unutur, ama yine de kendimizce belli anlarından kurtulamayız, tekrarlarız.
.ruhu diri tutsun diye mi acı çekmeye özeniriz, kendimizi değerli hissetmek için mi severiz, belki de hepsi saçma nedenlerdi şu saydıklarımın. ama hep bekleriz kerşılığını. almak için veririz. pis bir türüz, hayvanların da akıllarından geçeni bilebilseydik belki de onlar için de bunları diyecektik ama bilmiyoruz.
.ben kendimi biliyorsam, ve yaptıklarımın altındaki art-niyetlerden haberdarsam pisliğim işte. sahip olduklarım, olmadıklarım, hayal ettiklerimle bu dünyanın saflığının yittiği noktada toplaşmış insanlık sürüsünün içindeyim.
.aidiyeti reddediyorum. hayata geçiremiyorum, bekliyorum, zamanı var, çok değil ama var. maddiyatı reddediyorum. düşüncelerimi olgunlaştırıyorum beklerken. isimleri reddediyorum, isimsiz, izsiz, yersiz olmak gerekiyor. bu lanet dünya üstünde iyi bir şeyler olmasını istiyorsak reklamdan vazgeçip ayağa kalkmalıyız usulca, sahnenin arkasında olmalı, gösteri bittiğinde çoktan başka bir şehire yürümekte olan sade insan olmalıyız. kendi kurallarım, kendi oyunlarım.
.hiçbir söze inanmıyor, hiç kimsenin vaatlerine kanmıyorum. dilediğiniz kadar konuşup yazın, yapamadıklarınız yanınıza hikaye kalsın.

.missing pieces inside somebody that i'm becoming.

2009-02-22T21:02:00.004+02:00

.takılmışım bir şeye onu der dururum. en iyisi susmak derim, yazarım. saçmalıklar saçarım ortalığa, can sıkarım. buralarda durmakta ısrar eder hayat, kaçar içimdekiler. huzur vardır diplerde, uyurken gülümserim bilmeden. her şeyi bırakıp kaçarım tanıdık kalabalıklardan yabancı ıssızlıklara, dururum bir süre. kopuktur sözlerim, kısıktır sesim, gittiği yeri bilinmez zihnimin.

.stay away for yourself.

2009-02-22T19:23:00.002+02:00

.sometimes you just can't stand all the voices around you. leave me. can't stand anybody.

.touch me or hit me,doesn't make any difference.

2009-02-14T13:53:00.004+02:00

.değişen ne?
.ben ya da bendeki diğerleri. ne fark eder. önemsiz.
.canını acıttıysa sözlerim, tek diyebileceğim; ben böyleyim. üzgün filan değilim.
.aslına bakarsanız, oldukça da keyifliyim.
.biraz görünmezim, rahatsız ediciyim, memnunum halimden.
.aldırış etmeyin, alınmayın.

.highly recommended to stay away.

.kayıp gün(ler) den sonra yeni bir gün.

2009-01-21T10:53:00.005+02:00

.taşkışla'da geçen 70 küsür saat uykusuz 3-4 günden sonra evimdeyim ama bilir misiniz hala 90'lar etkisindeyim. oya&bora ile büyüyen 5-6 yaşındaki çocuk halim geri geldi taşkışla da sabahlar iken. "kesik+yanık eller" kombinasyonuyla makas eller johnny ye karşı rakibim artık. koridorun korkulu adamı emin onat ile geçen 3 gece bunla bütünleşen günlerden sonra ev garip. her neyse.
her gece çıkılan gezilerde, çatıda mimarların tuzaklı sınıfından çatıya uzanıp ay dedeyi aradık, anladık ki götkafes onu da himayesi altına almış. mimarlar ya yoğun ve sınıf düzeninde birlikte çalışıyorlar ya da tek başlarına süit odalarda. ama hepsi sessiz. hele bir şehirciliği ziyaret etselerdi 90'lardan 70'lere müzik kuşakları, bitmeyen kahkahalar, otoket yardımı aktarımları çığrışları vs. ile karşılacaklardı. taşkışlanın .atı sınıfları geceleri ticarethaneye dönmüştü, görünüşe önem vermeyen insanalara özel kettle var idi, valla içeri danışmadık ama kettle sabahlara varan saatlerde şart. bizim özel mutfağımız var idi tabi, kettle da bir şey mi cam önü buzdolabımız, şarap mahzenimiz, dünyanın her yerinden çay çeşitleri vs...
o zaman resimli hikaye kitabıyla bu günleri özet geçelim;

biz seni çok sevdik emin onat,ancak sen bizi hep korkuttun. elindeki ne, lütfen söyle...

sıkılmayalım diya bize eşlik eden çocukluğumuzdan kalan bir parça daha ama bu sefer kesinlikle "gerçek barbie".

rus ajanı, erotik yıldız çocuk programı sunuyor. sunucumuzun önündeki ayran-yoğurt sofrası da az sonra rakı sofrasına dönüşme potansiyelindeydi 2 gün boyunca.

.tabi. uykuya yenik düşenler olmadı değil.

.mutfağımızın merve eli değmemiş hali.sonra çeşitlilik artarak bir de düzenli hale geldi.

ve mimarların iletişim biçimi, ilanlar. kettle ilanını bir daha bulamadım, heralde satmışlar...

.to find my homeland.

2009-01-14T18:10:00.005+02:00

.bu şehr-i istanbul yordu beni. aklımda hep gitmek oldu istanbul olunca konu. şimdi evimden dışarısı yabancı bana. insanlar anlaşılmaz. aynı dili konuşuyoruz, dinliyorum ama anlamıyorum. sevgi duymuyorum, burada beni tutabilecek her türlü çekimi kaybediyorum. seneler ama kısa seneler içinde hayatımın geri kalanını buradan uzakta geçirme planları içindeyim. istanbul'a bir yabancı gibi gelip, 1 hafta kalıp geri dönmek istiyorum uzaklara. yabanileşen benim, istanbul vahşileşse de çok sorun değil.

.uzakta kalmak gerek bana buralardan. ada gerek. soğuk, sessiz, sade ada gerek.

.nothing and nothing comes around.

2009-01-12T21:19:00.005+02:00

.her an yıkılabilecek gibi duruyordu duvarın üstünde. gözlerinin altındaki morluk ayların bitkinliği miydi, yoksa sadece şu son bir saatte yaşadıkları, unuttukları, unutamayıp da çukurunda debelendikleri miydi? şimdi oturup bunları kimseye anlatacak değildi. başına inanılmaz ağrılar saplanıyordu, beyninden çıkmaya çalışan yaratıkları hayal ediyordu, onlarla baş edemeyecek kadar yıkılmaya yakındı, hem de duvarın üzerindeydi her an düşebileceği. çıkamadığı hiçliklerde boğulmaya bıraktı kendini. çevresindeki sesler giderek boğuklaşmıştı bir zaman önce, kestiremiyordu. anlam verebileceği sesler değildi, netsizlik hakimdi. görüntüler de daha çok bir emprisyonist ressamın fırça darbeleriydi. duygulanımlar anlaşılmazdı onun için, sesler de. benlik ve teklik hakimdi ruha. içindeki yaratıkların homurtusu yine beynini zorluyordu, dışarıyı arzulayan yaratıkların bitmeyen devinimleri. bir anlık ferahlık, huzur yine o anlaşılmaz insan sesleri ile bozuluyor ve sürekli içsel yaratıksal haraketler ve dışsal anlamsız yankılanmalar arasında daha çok sıkışıyordu.
uzandı gökyüzüne, denizler geçti bir balonun arkası süzülürken bulutların arasında, duvarlar gördü kocaman, insanları gördü o duvarların arkasında. o tarafa hiç geçemedi, hep onları izledi yukardan. üstlerinden uçarken düşmeye başladı, sonsuzca düştüğünü hissetti, ilerleyip hiç mesafe kat etmediğini. gidemediğini ve hala duvarın üstündeki oyunlardan yorulmuş bitkin çocuk olduğunu anlayamadı. bugünü anlayamadı.

.the moon and the sleep and the icelandic feeling.

2009-01-11T18:16:00.006+02:00

.bir süredir dream theater ile izlanda arası garip bir yerlerdeyim. her şey sevgili zihni müzik'te tesadüfen bulduğum awake cd'si ile başladı. müzik setimle birlikte her gün bu albümü 5-6 kere dinledik bıkmadan. her dinleyişimde daha çok sevdim scarred+space-dye vest'i. bu arada hep evdeyim, sabah kahvesi keyfi bile yapıyorum annemle. çoğu zaman yaptığım gibi anneme bir şeyler dinetip-izleteceğim. dünyanın en sevimli klibi olduğunu defalarca dile getirip izlettiğim sevgili blur-coffee&tv. izledik yine. kahve keyfine uydu bu. blur da birleşiyormuş. bakalım damon yine animasyon karakterlerle yeni işlerle bize seslenecek mi diye içimden geçirdim ben sonra da sesli düşündüm biraz. anneme bütün blur hikayesini özetledim sonra da gorillaz'dan bahsettim. dinledi beni, çok da önemsizdi aslında bunlar ama o dinledi, çünkü o bir anne, heralde ondan dinledi.
.odama geri dönüp yine gereksiz işler müdürlüğü yapmaya başladım, film araştırıyorum. nerden çıktı bilmiyorum ama bir dogme 95 muhabbeti ve onun üstün karşıma çıkan şaşırtıcı gerçeklerle olaylar birbirine bağlanmaya başladı.

tesadüf #001. blur-coffee&tv dogme filmleri listesinde.

bu arada dogme filmleri listesinde 3 adet türk yapımı da var. hem de biri bayağı eski
dogme filmleri derken "reykjavik 101" diye bir filme rast geldim bir blogda. haydi bir indireyim dedim. indi, izlemeye başladım. credits filmin başında ve gözüme çarpan bir isim, damon albarn. haydi.
tesadüf #002. damon albarn izlanda'ya da bulaşmış. hilmar'la izlanda filmine müzik yapmış.
neyse neyse deyip devam ettim izlemeye. film müziklerini bulamadım bir türlü ama azimliyim bulacağım.

.gün ilerliyor, hava kararıyor ve ay odama sızıyor. dolunaydı dün gece, uzun zamandır odamdan göremiyordum, gördüm. pazar akşamı-yani bu akşam da- geç kalınmış da olsa bir dolunay şarkıları gecesi var kadıköy'de, baktım ki başka şeyler de var. anton barbeau diye bir ingiliz arkaoda'da çalacak imiş akustik işler. adalılar kuşattı beni.
tesadüf#004. bu seride blur işle başlayan adalılarla olan ilişki önce izlandaya damon ile sıçradı, sonrasında geri bir sıçrama ile ingiltere'ye bağlandı yine.
.gece ilerliyor, bir yerlerden gelen bir film ismi, müzik filmi. yine izlanda. hemen indirilip izlenmeye hazırlandım. bu arada ay kaçmadan yere uzanıp bakındım ona. hemen bir şarkı geldi dream theather'dan.

tesadüf#005. "wait for sleep" dolunay gecesinde ay ile bakışan bendenizin hal ve durumlarını özetlerken bir yandan da genel uykuya geçememe halimi anlatmakta başarılı. yine dream theather, oysa sigur ros'a geçmeme bir adım kalmıştı.

(tesadüf#006.dolunay varken uyuyamayan tanıdığım tek insan dolunay varken geç bir vakitte iletişime geçti, aylardan sonra.)

.izlanda müzik filmi izlenirken dream theather'dan vazgeçememek ve izlanda'ya göç etmek düşünceleri beynimde karşıyor birbirine. anteni bozuk radyo gibiyim, frekanslar karışıyor. hiçbir şey durulmuş değil. garip izlandik blogları keşfesiyorum, dream theather konserleri indiriyorum ama an itibariyle amiina, frakkur, slowbow vb. izlandanın bizlere bahşettiği güzelliklerle oturuyorum.
bir de şunu keşfedip buradan da daha değişik yerlere gittim.
bunu okuyun. sigur ros'u en iyi anlatan yazı olmuş. tebrik ederim bu dostu.

.kediler,bahçenin hayaleti,saçmalamalar.

2009-01-09T09:30:00.002+02:00

.evinden çıkmayan asosyal kedi bildiriyor. dışarısı fazlasıyla ürkütücü bir hal almaya başladı. uzun sessizlikler, bunu anlamlandıramayan insanlar. griye yakın bir ruh hali içindeyim belki ama susmak rahat olduğum hal.
.tek başıma olmayı seçmem, ortabahçenin bir köşesine sinmem garip mi? bence değil. sonra kediler var hep zaten etrafımda. korsan, kürklü zibidi, bir de yeni bir kediler. şimdi kedilerden bahsedecektim aslında. bu yeni kedilerden birinin yüzü kediden çok yaşlı bir insan suratı. bakışları, duruşu hep yaşanmışlıklar ve yılların biriktirdikleriyle dolu. çok acayip. bir benjamin button yüzü var onda. onunla bakışmak insanı ürkütebiliyor.
.kedilerle yaşayan yalnız kadınlar gibi hissettim kendimi. ama hayır kedileri çok sevdiğim söylenenmez, sokakta, adada, ortabahçede sevebilirim ama evde değil.
.bu kadar saçma bir yazı daha yazmadım heralde daha önce.

.within me a lunatic sings.

2009-01-04T00:03:00.007+02:00

.yılın başında neler yaptım merak eden varsa okumaya devam edin lütfen.
.evet dediğim gibi kendime matara aldım. (işte bakın kendisi burda.)

müzik arşivini gözden geçirme işinde a harfini aştım.
.günde ortalama 5 film izler halde elimde şişler örgü ören anneanne gibiyim. 2 adet yelek ördüm 2 günde.

.noktasız 5 düştü geçen yıldan.

.adalı insanları seviyorum. çok seviyorum.
.ingilizler ve izlandalılar özel ilgi alanım. ingilizler serseri imiş ama ben serseri seviyorum.
.championship vinyl dükkanını içinde john cusack ile birlikte istiyorum.

.liverpool sahilinde jim sturgess beklesin, ingiltere'ye geliyorum.

.1 haftadır alkolsüz bedenim giderek sağlığına kavuşurken sanırım akıl sağlığımı yitiriyorum. bunun farkında olacak kadar aklım var henüz.

.kirli beyaz gökyüzü.

2008-12-31T12:29:00.005+02:00

.garip bir işe giriştim. devasa dijital müzik arşivimi bir hale yola sokup dinlemeye yeltenmediğim sanatçılarla bir tanışacağım. belki de çok severim. hiç belli olmaz. yeni şeylerle tanışmak istemiyorum ama çok dağılmış durumda her şey. bir de çalışıp kazandığım parayla ne yapacağıma karar verdim, bugün gidip kendime cep termosu alıyorum hemen. ilerleyen saatlerde de heralde örgü örüp sıcak sıcak yatağımda oturacağım. miskinlik mevsimi. bir de film izleyeceğim bolca.
.aslında bir iş daha var aklımda. ".noktasız." doğumu bugün gerçekleşebilir ama ancak cuma basılabilir gibi duruyor. hadin sevgiler.

.hate to say "leave me",but i need it.

2008-12-26T10:01:00.003+02:00

.adımı sakla. benden bahsetme. beni yok say. sus. konuşma. daha fazla kendimi duymak istemiyorum başkalarından. yok olmama sabrın yetmiyorsa tek istediğim susman, gideceğim zaten uzak memleketlere. hikayelerim, anlarım, yaşanmışlıklarım benim. kimse bilmek zorunda değil. kendinden nefret etme düzlemi ile hayata tutunma arası ince çizgide sallanmaktayım. daha fazla kaldırabileceğim bir yük yok. hayatıma değmeyin. yalnız bırakın.

.until the moon give me the sign.

2008-12-24T16:35:00.003+02:00

.dışarının soğuğuna bakıyor. ılık renklerle aydınlatıyor odasını. titriyor içi. odanın renklerini izliyor. gölgelerin oyununu. onlara katılıyor. dans ediyor bedeniyle. yüzüyor, süzülüyor, devriliyor, tırmanıyor, düşüyor. düşüyor ve kıpırdamdan kalıyor yerde. duvarlarındaki yazılar,resimler dönüyor gözünün önünde. midesinde kelebekler uçuyor. gözlerini kapattığında kendini gördüğünü sanıyor. yaklaşan bir siluet, ama mesafe değişmiyor. yaklaşıyor gibi hissediyor, dokunacak gibi. yaklaşamayan siluet belirginleşiyor ve kim olduğunu biliyor artık, ama daha fazla yaklaşamıyor. sarsılıyordu zemin, belli belirsiz bir üşüme titremesiyle birlikte güçlenen bir sarsıntı. gözlerini aralarken ışık fazla geldi, silüet kaybolmuştu artık. sarsıntı geçmişti. dışarısı hala soğuktu, biraz daha kararmıştı gökyüzü. duvarında göze çarpan farklı bir yazı dikkatini çekti. korkarak yanaştı. mürekkebi tazeydi henüz.
"gri olsaydı adın bu kadar karanlık olur muydu için? kapıdan girseydim, yine kaçar mıydın?"

.wait until you freeze in the cold.

2008-12-23T19:58:00.003+02:00

.gidiyorum,geliyorum,uyuyorum,uyanıyorum. yaşamıyorum. bekliyorum. 99 saat 1 dakika 37 saniye daha bekleyeceğim. ve 141 gün 15 saat 23 dakika daha bekleyeceğim. 461 gün 2 saat 54 dakikadır beklediğim gibi sonsuz kadar belirsiz bir süre daha bekleyeceğim. yaşamıyorum. bekliyorum.

.road to the cold wet islands.

2008-12-22T22:53:00.003+02:00

.kaçmam için her şey hazır. kalmam için sebep yok. gitmeye hevesim çok. gidenlerin peşi sıra değil, arzuladığımca yerlere gitme vakti. zamansız, apansız, tehlikelerle gitmek. şimdi aklımda olan bu. 150 gün bekle dedi bana. oysa ben seslerin peşine sürüldüm şimdi. zamansızlığına beklenecek 150 gün değil 150 yıl var gibi. beklemiyor, gidiyor insanlar. 150 gün beklenmez, yaşanır. yaşıyorum. belki de yolun çağrısına yaşıyorum.
gidemedim henüz, ama aklımda var bir yol.

.rapidshare'in karşı konulmaz cazibesi.

2008-12-21T17:55:00.003+02:00

.sevgili emektar bilgisayarım garip davranışlar içinde. rapid'den gün boyu bir şeyler indirirken mis gibi bir internet. her şey çalışıyor. sonra bir saçmalamalar. rapid yoksa internetten zırnık koklatmaz. bu saçmalığa bir son diyorum. rapidshare ile bu ortaklık nedir yahu?
.hişt pişt emektar kendine gel de bana izin ver interneti her alanda kullanabileyim!
heyt.

.i cannot be there, i need to be alone.

2008-12-20T19:19:00.005+02:00

.olduğunca sessiz ve uzaktı. kasten değil sadece rahat hissetmek istediği için. somurttuğunu söylüyorlardı, ama aslında sadece duruyordu,dingin bir şekilde. bulunduğu yere aitsizlik duygusu orada tek başına olmaktan keyif almayla savaşıyordu ama kaybetmişti çoktan. keyif her şeyin üstündeydi o anda. isterlerse dalga geçsinler ya da onu bırakıp gitsinler, umrunda değildi. kendini yok etmişti, kimsenin farkına varmadığı bir köşede başı öne eğik duruyordu. biraz nefes almak için dışarıya çıktı. gülümsedi. güzeldi hava, ılık bir gece, kışın ortasında oldukça ılık.
.sonra birden yolda buldu kendini. yabancıydı etrafındakilere. sanki yıllardır birlikte yürümemişti o yolu. belki de o gece farklıydı ışıklar, algıları yanıltıyordu. ev yabancıydı, insanlar da. yine bir köşeye sinik oturuyor, izliyordu onları. ağır bir duman vardı odada, kokusu yakıcıydı. izledi. mutfak daha tanıdıktı. bir süre orada durdu. su içti. yeniden doldurdu bardağını ve yine köşesine gitti. her şey hala yabancıydı. kapıyı çekip gidecek kadar sokakları tanımıyordu. her şey belki daha tanıdıktı bu odadakinden ama korkuyordu. rahatsız değildi. sadece uzaktı. o köşede duruyordu sadece ve yabaniydi. sabahı beklemeye karar verdi. üşürken düşünürken uyudu birazcık. gün aydınlandığında fark edemedi ama biliyordu. sokaklarda liseli ortaokullu çocuklar vardı yokuşu yürürken. sessizlik eşlik etti bu sabah ona. sessizliği bozan her şeyi duymazdan geldi. huzurla uzaklaştı o tanımadığı sokaktan, tanımadığı evlerden. tek başına mutluydu, sessizdi.

.falling slowly.

2008-12-20T12:11:00.004+02:00

.yine çok bağendiğim, naif bir müzik filmi. biraz romantik takılıyorum galiba bu aralar yine. çok saf bir şeyler var. müzik çok güzel. irlanda güzel. dokunuyor bana bu fim. şiddetle tavsiye ediyorum.

.albüm kapağı tencere kapağı.

2008-12-20T11:17:00.004+02:00

.bu iki albüm kapağı birbirlerine fazlasıyla benziyor. hissettirdikleri farklı ama müzikal olarak bir yorum yapamıyorum ki mogwai'in batcat albümünü henüz dinlemedim. konuyu bir yere bağlayamayacağım madem, o zaman derim ki, "bir daha gelsenize ikiniz de".

."teybin sesini kıs korna çalma".

2008-12-20T10:33:00.005+02:00

.nekropsi geçti pek güzel geçti. izlediğim en rahay peyote konseriydi diyebilirim. en ön sol köşede, kadrajımda sevgili cev edit, izledim durdum. bas kerem ne kadar binbir surat bir insan imiş ona da bizzat tanık oldum. (ex-drummer'daki bir elemana benzettim. aman yanlış anlaşılmasın, sadece yüz ifadesi ve mimikleriyle zaman zaman "aha burada o dedim".) "bir crying game yapalım mı?" diye fısıldarken cev edit pek bir mutluydu. çaldılar da çaldılar. 2 taze parça ile pek bir sarstılar beni sonlara doğru. ben bir replikas havası sezdim o yeni seslerde, bekleyelim görelim.

.evet yine poster çaldım, hemen zerre'nin yanıbaşına konduruverdim. poster şahane. nekropsi'ye ayrı emek sarfediyor peyotenin tasarımcısı, gevende'yi zamanında 2 ay aynı posterlerle geçiştirdiğini biliyorum, replikas'ı da hatta. ama nekropsi başka işte. (benim için hepsi çok ayrı, bir hiyerarşi yok. nekropsi baba da olsa olmaz öyle ayrım).

"this song is for our english speaking guests"

.aksak.

2008-12-16T00:16:00.002+02:00

.uzunca tatil, dinlenmece, çalışmaca, kadıköy hasreti oya hasreti gidermeceden sonra hoşgeldin soğukkışla. taşkışla pek güzeldi sabahtan. öğlen de az bir kalabalık ortabahçede. her yer kediler ve 3-5 kişiye aitmişçesine. sonra akşama doğru şahane müzikal belgesel, heima zamanı yaklaşıyor heyecanı ve günün sonuna doğru ilk darbe. ses sistemi arızalı. sen haftalardır bekle bekle bu müzik filmini bul. hadi bakalım, sigur ros'u sessiz film olarak izleyerek deneysel bir olay gerçekleştirelim. her şeyin çözümü var. çözüldü. eve dönüş yolunda yorgun bir de +10 kilo yükümle yine bir klasik gerçekleşti ve vapuru 1 dakika ile kaçırma başarısı ile yılın şapşalı ödülüne layık görüldüm. neyse ki vapurların tükenme saati değildi henüz. hadi tamam vapur da güzel sıra trende. trenin kalkmasına 5 dakika var. harika. çuf çuf giderken feneryolunda durduğuyla kaldı. kapılar kapalı, içerisi karanlık. hadi gel korku filmi çek. kapılar açıldı, ama ben o yükle yürünecek yaklaşık 2 km'lik yolu düşünmekteyim. tamam dedim yürüyeceğim. dedim bugün daha ne aksak olabilir. gevende benle yürüdü yürüdü. şahane bir gündü. emeği geçen teknik arızalara teşekkür ederiz. hepsi birer zevkti.

.yeşil taze bilye.

2008-12-13T23:36:00.005+02:00

.bir kez daha replikas ve şahane, taze vidyoları. buyrun. izlemeye doyum olmaz.

.soon be gone but be back.

2008-12-13T12:29:00.003+02:00

mardin, kütahya, van, ankara. hoşçakalsın dostlar.

.20 yaşından sonra progressive müzik dinlemek.

2008-12-13T10:35:00.007+02:00

.müzik setim tamir oldu olalı nostalji yapıyordum kendimce. çok dinlediğim albümler raftan inmişti. bilgisayaradan müzik dinlemeye direnmeye başlamıştım. sonra ne olduysa oldu ve riverside denen grupla hayatımda gerçek anlamda ilk defa progressive müzik dinledim severek. insanlar metal müzikmiş efendim işte milyon çeşit zırt progressive,vırt metal gibi müzikleri lise zamanlarında dinlerler,siyah giyerler. kulaklıklarından dışarı fışkıran seslerden bile korkardım oysa ben o yaşta.
.şimdi ne oldu da oldu severek dinlemeye başladım bu müzikleri. ama sanmayın ki o mıyır mıyır müzikleri dinlemeyeceğim. ben sakinlikten yanayım. demek ki bu progressive denen şey de güzel bir şeymiş. korkulacak bir şey yokmuş.

.evet son olarak bu albüm kapağını koyayım dedim. bir sebebi var tabi. kapaktaki yüzünü kapatan ifadeyi ilk defa görüyorum ama benim 6 aydan fazla süredir kullandığım avatar resmimle çok benzer biçimde ve renklerde. bir de bu albümü benim progressive'e dönüş noktam olarak ayrı bir yere koymak gerek.

.Góðan daginn.

2008-12-12T11:31:00.001+02:00

.izlanda'ca selam vermeyi de öğrendim flickr sayesinde. bir bu eksik kalmıştı. gece boyuna sigur ros dinledim taze albümleri elimde. bir de ansiklopedi yapmışlar. şimdi çalış çalış para kazan izlanda'yı hayal et. ben satın alacağım izlanda'yı hep birlikte gideriz isteyenlerle. saçma hayalleri anlamsız cümlelere dökerek çok başarılı zırvalamalardayım. sıkıntıdan heralde. ama izlanda'ya gitmeden selam veriyorum sizlere.

.Góðan daginn.

.silently unknown.

2008-12-12T00:14:00.004+02:00

.bilseydim dilini ona hoşçakal derdim. tren garında uyumaya çalışırken gelmişti karşımdaki banka oturmuştu. tanıdık bir yüzü vardı. eski dostlarımdan kalma bir gülüş suratında. başı öne düştüğünde uykunun içindeydi, belki de günlerdir özlem duyduğu tek şeydi. oysa ben o yüzün arkasındakini zayıf hafızamda aramakla meşguldum. gözlerim kapanmayı red ederken birden keskin bakışlarıyla karşılaştım. üzgünüm ne yaptımsa, ama bilmiyorum. başka birine olan bir kızgınlık mı diye yeniden baktığımda hala bana dönüktü kırgın ifadesiyle gözleri. korkuyordum, her neyse olan şey benden bağımsız ama bendeydi. sadece susabliyordum. sustum. toparlandı. bir şey demek ister gibiydi ama uzun bir bakıştan sonra başını öne eğip uzaklaştı.
.hoşçakal diyemedim.

."i dissappeared exactly one year ago".

2008-12-10T10:32:00.005+02:00

.rüyalarım yordu beni. o kadar uzun sürdü ki, tamam bu sefer buldum onu dedim. yanına yaklaşmaya korktum ama buldum onu, gördüm.

.1 seneden çok olmuş. bu fotoğraf bir mucize. tarih 8 eylül 2007 iken benim hala yaşıyor olmam ve sonrasında 9 eylülde gelen beklenmedik 2 dost. en son görüşmemiz oldu. özlem beni hasta etti. zihnim bulanık. uykularım bir koşturmaca ve savaş kendimle. geçer diye beklediğim bir yara ama asla kabuk bağlamayan.
bekleyeceğim, koşturacağım, yorulup düşene kadar uyumadan duracağım.
saçma bir döngü bu. hergün sabaha karşı yatağa düşünce bedenim durmuyor ve bulduğunu sanıyor. oysa bu bir aldatmaca. bulanık sularda gördüğünü sandığım bir yansıma, ben olmayan.

.still have those cds.

2008-12-07T11:55:00.006+02:00

.nerdeyse 10 yaşında bir müzik setim var. yıllardan beri istediğim şeydi. ben daha anne karnında müzikle gelişmiş bir insanım annemler sağolsun. bir şekilde hep dinlemişim. hala dinlerim güzel bulduğum ne varsa. eskiden plak varmış, öyle bir teknoloji bizim evimizde olmadı ama babaannemlerde hep batı klasiklerini öyle dinledim. sonra kaset furyası başladı. bizimkilerin de deli bir kaset arşivi vardı. bir de ITT radyo. o küçük evimizin salonunda dururdu. kasetleri de sarardı bir dönem tabi. o hep olan şey zaten. sonra ortaokul zamanında ben onu odama almaya başladım sürekli, sonra benim odada sabitlendi. iyice kendini kaybetti tabi o dönem. ta ki benim kendime ait ve cd de çalan bir müzik setim olana kadar ben öyle 30 senelik walkman ile yaşadım-o da annemin üniversitede sahip olduğu walkman idi. kalemle ileri-geri sarmaca. sonra benim için bir elektronik alet olmayan, en güçlü duygusal bağlarımdan birini kurduğum müzik setim geldi.

.lise zamanlarımda ciddi bir cd arşivi yapmaya başladım, zero'yu keşfettim, zihni'yi keşfettim akmar'a babamdan gizli gitmeye başladığım günlerde. bilgisayar, mp3 çalar yokken ya da en azından ben bunlardan üniversiteye kadar bihaberken ben hala cd alır idim. tabi verilen harçlığı cd, dergi, ikinci el kitaba yatırınca insan hepsine sahip olabiliyor. hala o arşivim genişlemeyi bekliyor, bir yandan da sevgili müzik çalarımın tamirini bekliyordu aslında. sonunda adam gibi hoparlör ile kaliteli bir sese erişmem mümkün. bu beni mutlu ediyor işte, bu kadar basit. güneş de var. bugün pazar, hadi gezelim.

.happy bear.

2008-12-06T17:57:00.002+02:00

.neden olduğunu bilmiyorum ama insanlardan uzak kalmaya çabaladığım dönem kendi kendine biterken artık insanlar benden uzaklaşıyor. hatta büyük laflar ediyorlar, her şeyi siliyorlar. ben de o kadar sakin duruyorum ki yine eskisine yakın biçimde. kendimle uğraşmayı yeniden ertelerken rahatım, iyi sayılacak kadar kötü olmadığımı biliyorum. keyifli yanlarıyla sarılıyorum, oturuyorum, eğleniyorum, gülümsüyorum hatta uyuyorum. geçmesi gereken bir dönemdi, sıkıntıların arkada kalması gerekliydi. kurtarıcı ya da kahraman aramaya gerek yok. bir film, bir parça, bir ses, bir söz, bir gözyaşı, bir kahkaha, bir bağırış hepsi bu kadardı belki de. biraz daha aldırmaz, üstelemez ve sessiz olmak iyi. sinirlenmeden gülüp geçmek de. mutlu sayılabilirim hatta.
.o zaman güzel şeyler yapayım biraz da.

.manche menschen ändern sich nie.

2008-11-30T17:40:00.006+02:00

.ne kadar söylesen boştur bazen. duvarlara bağırmak gibidir. usanmazsın ama nereye kadar. duvarlar yükselir önünde sıra sıra, iterler seni geriye. kalkar ayağa bir daha başını dikeltip açarsın ağzını. ama boşuna dedik ya. yine bir duvar yükselir önünde. neden inatla lafını dinletmeye çalışırsın ki. bu dünya kayıtsızdır artık insana, doğaya, cana. senin ufacık sözünün değeri yoktur ki. sus da otur yerine, kendi halinde bekle orada. ya da çek git buralardan. dünya bana ters, ya da ben ona ters. beni dinleyen rüzgarlarım, gözyaşımı yıkayan yağmurlarım, bana dokunan toprağım var. nefret dolmadan buralardan gitme vakti.

.ashes and snow.

2008-11-28T21:48:00.006+02:00

."if you come to me at this moment, your minutes will become hours, your hours will become days and your days will become a lifetime."
."to the princess of the elephants.i dissappeared exactly one year ago. on that day i received a letter. it called me back to the place where my life with the elephants began. please forgive me for the silence between us has been unbroken for one year. this letter breaks that silence. it marks my first of 365 letters to you. one for each day of silence. i will never be more myself than in these letters. they are maps of the bird path. and they are all that i know to be true."
."you will remember everything. all we'll be as before. in the beginning of time the sky is filled with flying elephants. every night they lay down in the same place in the sky and dreamt with one eye open. when you gaze up at the stars at night, you are looking into the unblinking eyes of elephants who sleep with one eye open. to best keep watch over us."
."ever since my house burn down i see the moon more clearly. i gazed upon all the edens that had fallen in me. i saw edens that i had held in my hands but let go. i saw promises i did not keep, pains i did not souv, wounds i did not heal, tears i did nor shed, i see deads i did not mourn, prayers i did not answer, door i did not open, doors i did not close, lovers i left behind and dreams i did not live. i saw all that was offered to me, that i could not expect. i saw the letters i wished for but never receive. i saw all that could have been but never will be."
."an elephant with his trunks raised is a letter to the stars. a breaching whale is a letter from a bottom of the sea. these images are letter to my dreams. these letters are my letters to you."
."my heart is like an old house whose windows have not been open for years. but now hear the windows openning. i remember the cranes flowling about the melting snows of the himalayas. sleeping on the tails on meneties, the songs of the beard of the seals, the bark of the zebra, the thrill of ,the clicks of the sand, the ears of the caracal, the sway of the elephants, the breaching of the whales and the silhouette of the eland.i remember the curl of the meerkat's toes, floating on the ganges, sailing on the nile, ascending the steps of...i remember wandering through the corridors of hatshepsut and the faces of many women. endless seas and thousand miles of rivers. i remember father to children... and the taste... i remember... and the pealing of the peach... i remember everything. but i do not remember ever having left."
."the longer i watch the savanna elephants, the more i listen, the more that i open, they remind me of who i am. may the guardian elepjants hear my wish to colloborate with all the musicians of nature's orchestra. i want to see through the eye of an elephant. i want to join the dance that has no steps. i want to become the dance. "
."i can't tell if you're getting closer or farther away. i long for the serenity i found when i looked upon your face. perhaps if your face could be returned to me now, i would find it easier to recover the face i seemed to have lost, my own.
."feather to fire, fire to blood, blood to bone, bone t marrow, marrow to ashes, ashes to snow, feather to fire, fire to blood, blood to bone, bone to marrow, marrow to ashes, ashes to snow,feather to fire, fire to blood, blood to bone, bone to marrow, marrow to ashes, ashes to snow,feather to fire, fire to blood, blood to bone, bone to marrow, marrow to ashes, ashes to snow,feather to fire, fire to blood, blood to bone, bone to marrow, marrow to ashes, ashes to snow,feather to fire, fire to blood, blood to bone, bone to marrow, marrow to ashes, ashes to snow..."
."the whales did not sing, because they have an answer. they sing because they have a song".
."what matters is not what is written on the page, what matters is what is written in the heart. so burn the letters and lay their ashes on the snow at the river's edge when spring comes and the snow melts and the river rises,return to the bank's of the river and reread my letters with eyes closed. let the words and images wash over your body loke waves. reread the letters with your hand cupped over your ear. listen to the songs of eden. page after page,after page. fly the birth path. fly, fly,fly...".